وی معاصر با سید حمیری، شاعر معروف اهل بیت(علیهم السلام)7 و فردی مورد اعتماد بود.8 از وی دویست برگ شعر بر جای مانده9 که در برخی منابع به عنوان دیوان از آن یاد شده است.10 او سرانجام در حدود 150 هـ درگذشت.11

پی نوشت ها

[1] ـ تاریخ التراث العربی 2/4/101.
[2] ــ رجال ابن داود 86 .
[3] ــ جامع الرواة 1/154.
[4] ــ الفهرست (الندیم) 188 اعیان الشیعه 4/128.
[5] ــ اعیان الشیعه 4/128 و129.
[6] ــ اختیار معرفة الرجال 289.
[7] ــ تاریخ التراث العربی 2/4/101.
[8] ــ تنقیح المقال 1/219.
[9] ــ الفهرست (الندیم) 188.
[10] ــ تاریخ التراث العربی 2/4/101.
[11] ــ اعیان الشیعه 4/128.*

دیگر منابع: منهج المقال 83 منتهی المقال 2/254 لغت نامه دهخدا 5/6829 الأغانی 7/242و 10/94 خلاصة الاقوال 32 معجم رجال الحدیث 4/80 الوجیزه 25 الذریعه 20/293.

جعفر ـ عطار (م قرن سوم هجری)

جعفر بن مثنی بن عبدالسلام عطار ازدی کوفی.

از محدثان موثق و از شخصیت های برجسته شیعه در کوفه و از خاندان آل نعیم بود.1 از حسین بن عثمان رواسی روایت نمود و کسانی مانند حسن بن مثنی، محمد بن حسن بن عبدالله، قاسم بن محمد بن حسین بن حازم2 و حسن بن محمد بن سماعة (م 263 هـ ) از او روایت کرده اند.3 وی دارای کتاب النوادر می باشد.4 با توجه به درگذشت راوی اش در سال 263 هـ ، عطار را می توان از رجال قرن سوم به شمار آورد.

پی نوشت ها

[1] ـ رجال النجاشی 1/300.
[2] ــ اعیان الشیعه 4/138.
[3] ــ معجم رجال الحدیث 4/94.
[4] ــ نقد الرجال 72.*

دیگر منابع: جامع الرواة 1/156 رجال ابن داود 87 مجمع الرجال 2/35 تنقیح المقال 1/221 منهج المقال 84 لسان المیزان 2/221 خلاصة الاقوال 32 قاموس الرجال 2/404 مستدرکات علم رجال الحدیث 2/184 الذریعه 24/325 الوجیزه 25 معجم المؤلفین 3/182.

جعفر ـ علوی (در عصر امام رضا(علیه السلام))

جعفر بن محمد بن عبیدالله بن عتبه علوی.

از امام رضا(علیه السلام) و نیز از پدر خود و عبدالله بن میمون قداح و محمد بن عیسی قمی روایت کرده است.1 محمد بن خالد برقی،2 علی بن محمد بن زیاد و معلی بن محمد نیز از وی روایت نقل کرده اند.3 او دارای کتابی است که محمد برقی آن را نقل کرده است4 و آقابزرگ از آن با عنوان کتاب الحدیث یاد کرده است.5 برخی وی را با جعفر بن محمد اشعری یکی دانسته اند.6

پی نوشت ها

[1] ـ معجم رجال الحدیث 4/114.
[2] ــ الفهرست (طوسی) 44.
[3] ــ معجم رجال الحدیث 4/114.
[4] ــ الفهرست (طوسی) 44.
[5] ــ الذریعه 31876.
[6] ــ معجم رجال الحدیث 4/100.*

دیگر منابع: جامع الرواة 1/159 قاموس الرجال 2/675 تنقیح المقال 1/225 منهج المقال 85 اعیان الشیعه 4/178 رجال ابن داود 88 مستدرکات علم رجال الحدیث 2/206 معالم العلماء 31.

جعفر ـ علوی (زنده در 269 هـ )

ابوعبدالله جعفر بن عبدالله بن جعفر بن عبدالله علوی محمدی.

نسب وی به محمد حنفیه، فرزند امیرمؤمنان علی(علیه السلام) می رسد و انتساب وی به علوی و محمدی بدین سبب است.1 پدرش عبدالله راس المدری و مادرش آمنه از زنان پاکدامن و از نوادگان امام سجاد(علیه السلام)بود.2 جدش جعفر نیز از اصحاب امام صادق(علیه السلام)به شمار می رفت.3 ابوعبدالله حدیث را از بزرگانی چون حسن بن محبوب، محمد بن ابی عمیر و حسن بن علی بن فضال فرا گرفت. از وی نیز کسانی مانند احمد بن محمد بن سعید و هارون بن موسی روایت کرده اند. نجاشی می نویسد که علوی عالمی نامدار، موجّه، فقیه و از موثق ترین راویان شیعه به شمار می رفت.4 وی دارای تألیفی به نام المتعه می باشد.5 تاریخ وفات وی معلوم نیست، اما بنا بر روایت نجاشی، در سال 269 هـ بر جنازه محمد بن حسین صائغ نماز خوانده است.6

پی نوشت ها

[1] ـ الفخری 165.
[2] ــ رجال النجاشی 1/299.
[3] ــ رجال الطوسی 161.
[4] ــ رجال النجاشی 1/299.
[5] ــ لسان المیزان 2/117.
[6] ــ رجال النجاشی 2/225.*

دیگر منابع: رجال ابن داود 85 عمدة الطالب 391 خلاصة الاقوال 32 تنقیح المقال 1/217 نقد الرجال 70 قاموس الرجال 2/631 الذریعه 19/64 طبقات اعلام الشیعه 1/71 جامع الرواة 1/153.