ادخال السرور علی المسلم فی من نفّس عن مسلم کربة فی من اطعم مسلماً فی مشی المسلم لاخیه المسلم حق المسلم علی المسلم المسلم اخو المسلم فی حب المسلم حرمة المسلم من عاد مسلماً فی مرضه فی قضاء دین المسلم ثواب من اقرض مسلماً و فی موت المسلم.10

پی نوشت ها

[1] ـ اختیار معرفة الرجال 380 و 512.
[2] ــ رجال النجاشی 1/143.
[3] ــ رجال الطوسی 471.
[4] ــ تنقیح المقال 1/334.
[5] ــ رجال النجاشی 1/144.
[6] ــ طبقات اعلام الشیعه 1/114.
[7] ــ الفهرست (طوسی) 57.
[8] ــ اختیار معرفة الرجال 380 و 512.
[9] ــ رجال النجاشی 1/144 و 145.
[10] ــ همان 1/143.*

دیگر منابع: الذریعه 2/324 و 24/329 نقد الرجال 106 معالم العلماء 39 جامع الرواة 246 منهج المقال 114 مدینة المعاجز 3.

حسین ـ سکونی (در عصر امام رضا(علیه السلام))

ابوعبدالله حسین بن مهران بن محمد بن ابی نصر سکونی (سلولی).

از اصحاب امام کاظم1 و امام رضا(علیهما السلام)2 بود و از آن دو بزرگوار حدیث دارد.3 عبدالله بن عثمان4 و عبیدالله بن احمد بن نهیک5 از او روایت نقل کرده اند. به عقیده علامه حلّی، او محدثی ضعیف و واقفی بود و امامت امام رضا(علیه السلام) را نپذیرفت.6 رجال شناسان شیعی به روایت های او اعتماد نکرده اند.7 طبق روایات، سکونی مورد نکوهش و نفرین امام رضا(علیه السلام) قرار گرفت و در بغداد به فقر و تنگدستی گرفتار آمد.8 تألیفاتی چون المسائل السکونیّه9 و کتاب الحدیث از آثار اوست.10 کتاب المسائل ظاهراً همانی است که از امام کاظم(علیه السلام)روایت کرده و به گفته علامه حلّی، اعتمادی بر آن نیست.11

پی نوشت ها

[1] ـ رجال البرقی 51.
[2] ــ رجال الطوسی 373.
[3] ــ رجال النجاشی 1/167. 4 ـ جامع الرواة 1/257. 5 ـ الفهرست (طوسی) 57.
[6] ــ خلاصة الاقوال 338.
[7] ــ جامع الرواة 1/257.
[8] ــ اختیار معرفة الرجال 599 و 405. 9 ـ الذریعه 20/351. 10 ـ همان 6/325. 1
[1] ـ خلاصة الاقوال 338.

دیگر منابع: معجم رجال الحدیث 6/102 تنقیح المقال 1/347 حاوی الاقوال 3/405 الوجیزه 38 رجال ابن داود 446.

حسین ـ سلّمی (پس از 150 ـ 246 هـ )

ابوعبدالله حسین بن حسن بن حرب بن عبدالله سلّمی مروزی.

از زندگی وی اطلاعات زیادی در دست نیست. آورده اند که در مکه سکونت داشت1 و از کسانی چون عبدالله بن مبارک، سفیان بن عیینه، هشیم بن بشیر و ولید بن مسلم استماع نموده و روایت نقل کرده2 و افرادی مانند یحیی بن صاعد، جعفر بن احمد بن فارس، بقی بن مخلد و داود بن علی ظاهری از او حدیث شنیده و روایت کرده اند.3 ابن ابی حاتم او را راستگو4 و ابن حبان نام وی را در شمار ثقات آورده است.5 سلّمی در سال 246 هـ درگذشت، در حالی که دهه نود زندگی را پشت سر می گذاشت،6 بر این اساس زمان ولادت وی را در دهه 150 هـ می توان گمانه زد.

دو کتاب الصیام7 و کتاب البر و الصله از او یاد شده است.8

پی نوشت ها

[1] ـ تهذیب الکمال 6/363.
[2] ــ خلاصة تهذیب تهذیب الکمال 2/334.
[3] ــ تاریخ الاسلام 18/238.
[4] ــ الجرح و التعدیل 3/49.
[5] ــ الثقات 8/190.
[6] ــ سیر اعلام النبلاء 12/191.
[7] ــ هدیة العارفین 1/304.
[8] ــ تاریخ التراث العربی 1/1/215.*

دیگر منابع: تقریب التهذیب 1/175 العبر 1/351 شذرات الذهب 2/111 ایضاح المکنون 2/310 تاریخ جرجان 523 الکنی و الاسماء (دولابی) 2/54.

حسین ـ سُلّمی (م 204 هـ )

ابوبکر حسین بن عیاش بن حازم سلّمی جزری باجدّائی رقّی جوهری.

اهل باجدّا،1 روستایی نزدیکی بغداد2 بود و از موالیان بنی سماک به شمار می رفت.3 وی از راویانی مانند جعفر بن برقان، حرام بن عثمان و زهیر بن معاویه روایت کرده و علی بن جمیل الرقی، عبدالحمید بن محمد بن المستام الحرانی و هلال بن العلاء از او روایت کرده اند.4 برخی از علمای اهل سنت او را مورد اعتماد دانسته اند.5 سلّمی فردی فاضل و ادیب بود.

غریب الحدیث از آثار اوست. وی در سال 204 هـ در محل ولادتش درگذشت. بیش از این اطلاعی از وی در دست نیست.6

پی نوشت ها

[1] ـ تاریخ الاسلام 14/112.
[2] ــ الانساب 1/245.
[3] ــ الثقات 8/185.
[4] ــ تهذیب الکمال 6/459.
[5] ــ تقریب التهذیب 1/178.
[6] ــ خلاصة تهذیب تهذیب الکمال 2/362.*

دیگر منابع: الاعلام 2/251 میزان الاعتدال 1/545 الجرح و التعدیل 3/62 الکنی و الاسماء (دولابی) 1/120 معجم المؤلفین 4/40.