دارد.7 وی به کمک برادرش ابوعتاب عبدالله بن بسطام کتاب مفیدی در علم طب نوشته بود.8 این کتاب موجود است و به نام دو برادر و با عنوان طب الائمه چاپ شده است.

سال درگذشت ابن بسطام به دست نیامد، اما چون پدرش و عموهایش زکریا، زیاد و حفص همگی از شاگردان امام صادق و امام کاظم(علیهما السلام)بودند،9 وی را باید از مؤلفان قرن سوم شمرد.

پی نوشت ها

[1] ـ رجال النجاشی 1/137.
[2] ــ فرهنگ زندگی نامه ها 1/301. 3 ـ طب الائمه 15.
[4] ــ همان 84.
[5] ــ الفصول المهمه 3/18 و 28.
[6] ــ وسائل الشیعه 17/178. 7 ـ رجال النجاشی 1/137. 8 ـ همان.
[9] ــ همان 275.

دیگر منابع: نقد الرجال 102 مجمع الرجال 2/168 الفوائد الرجالیه 1/368 لسان المیزان 2/275 دائرة المعارف بزرگ اسلامی 3/112.

حسین ـ سرخسی (م 282 هـ )

حسین بن فضل سرخسی بلخی.

اطلاع چندانی از او در دست نیست. حاجی خلیفه از او نام برده و کتاب الآداب الروحانیه را از او می داند.1 اسماعیل پاشا هم اضافه کرده که او این کتاب را که در موضوع ادب نفس است، برای معتضد خلیفه عباسی (خلافت 279 ـ 289 هـ ) نوشته و به سال 282 هـ درگذشته است.2

پی نوشت ها

[1] ـ کشف الظنون 1/42.
[2] ــ هدیة العارفین 1/304.*

دیگر منابع: لغت نامه دهخدا 6/7957.

حسین ـ سعدی (در عصر امام هادی(علیه السلام))

ابوعبدالله حسین بن عبیدالله بن سهل سعدی محرر قمی.

به گفته کشّی، وی اهل قم بوده و از محمد بن اورمه روایت کرده است. همچنین می گوید: سعدی از کسانی است که به دلیل غالی گری و ضعف روایت از قم اخراج شده است.1 ابوالعباس نجاشی هم حسین بن عبیدالله را مورد طعن قرار داده و متهم به غلو کرده، اما می گوید که احادیث او موثق است.2 شیخ طوسی وی را در شمار یاران امام هادی(علیه السلام)آورده و می نویسد که از هیچ یک از ائمه(علیهم السلام) روایت ندارد.3 برخی از رجال شناسان اتهام غلوّ وی را ردّ کرده و او را از جمله راویان امامیه و مورد اطمینان دانسته اند.4 راویانی چون احمد بن علی فائدی،5 احمد ابن ادریس6 (م 306)، علی بن حاتم (م پس از 350 هـ )7 و ابوعلی شقران8 از وی حدیث شنیده و روایت کرده اند. سعدی محرر دارای تألیفات متعدد و قابل اطمینانی بوده که عبارت اند از: التوحید الامامه المقت و التوبیخ المتعه النوادر المزار المؤمن و المسلم9 الایمان و صفة المؤمن الایمان لا یثبت الا بالعمل الایمان یزید و ینقص فضل الایمان دعائم الایمان شعب الایمان نفی الایمان طعم الایمان حقیقة الایمان ارکان الایمان اصناف الایمان اقسام الایمان المرة حلاوة الایمان ما جاء انّ الایمان حسن الخلق ما جاء فی زین الایمان الحسد یأکل الایمان من تعصّب خلع ربقة الایمان من عنقه أعجب الخلق ایماناً أدنی الایمان تحدید الایمان الایمان و ما یثبت منه فی القلب لایدخل النار عبدٌ فی قلبه مثقال حبة من خردل من الایمان فی من أعیر الایمان لا یزنی الزانی و هو مؤمن اسرار الایمان و اظهار الشرک الایمان یشارک الاسلام و الاسلام لا یشارک الایمان من کان مؤمناً فعمل خیراً ثم کفر ثم مات بعد کفره إثبات الایمان و اثبات الکفر لا أیمان لمن لا تقیة له ما جاء فی المؤمن «ما یلحق الله الاطفال بایمان آبائهم» نوادر الایمان ادخال السرور علی المؤمن زیارة المؤمن مصافحة المؤمن حق المؤمن علی اخیه المؤمن السعی فی حوائج المؤمن المؤمن اخو المؤمن حبّ المؤمن کرامة المؤمن مواساة المؤمن من نفس عن مؤمن کربة من اقرض مؤمناً من اطعم مؤمناً و سقاه من کسی مؤمناً من عاد مؤمناً فی مرضه موت المؤمن قضاء دین المؤمن ما جاء فی الایمان و الاسلام ما جاء فی الاسلام «ان الصبغة هی الاسلام» من اصطفی الاسلام ارتضی الله الاسلام دیناً اختار الله الاسلام دیناً کمال الاسلام دعائم الاسلام عری الاسلام بناء الاسلام بدء غریباً و سیعود غریباً ادنی الاسلام من رغب عن الاسلام و ارتدّ عنه فرع الاسلام و اصله و ذروته و سنامه سهام الاسلام فضل الاسلام فی من یعار الاسلام حرمة الاسلام نوادر الاسلام یقین المرء المسلم عماد دین الاسلام فی حسن الاسلام ما یجب علی المسلم الا تعلیم فی دار الشرک ما جاء فی انّ المسلمین هم المسلّمون معرفة المرأ المسلم فی من رغب عن الاسلام أیؤخذ الرجل بما کان عمل فی الجاهلیه اشرفکم فی الاسلام ان الارض لم تکن قط إلا و فیها مسلم یعبد الله عز و جل الصبی یختار النصرانیة و احد ابویه مسلم فی اطفال المسلمین فی حبس حق امرئ مسلم فی مصافحة المسلم فی زیارة المسلم فی