نام کتاب : BOK36845 نویسنده : 0 جلد : 1 صفحه : 196
اللَّهِ وَ بِاللَّهِ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي جَعَلَ الْمَاءَ طَهُوراً وَ لَمْ يَجْعَلْهُ نَجِساً» سپاس خدايى را كه آب را پاك كننده قرار داد و نه نجس.
وقتى خواستيد صورت خود را بشوييد، بگوييد: «اللَّهُمَ بَيِّضْ وَجْهِي يَوْمَ تَسْوَدُّ الْوُجُوهُ وَ لَا تُسَوِّدْ وَجْهِي يَوْمَ تَبْيَضُّ الْوُجُوهُ» خدايا، روزى كه صورتها سياه هستند صورت مرا سفيد گردان و.... و يا وقتى دست راست را مىشوييد، اين جمله را بگوييد: «اللَّهُمَّ أَعْطِنِي كِتَابِي بِيَمِينِي وَ الْخُلْدَ فِي الْجِنَانِ بِيَسَارِي وَ حَاسِبْنِي حِسَاباً يَسِيراً» خدايا، نامه عملم را به دست راستم بده و بهشت را در دست چپم قرار ده و مرا آسان محاسبه كن، و هنگام شستن دست چپ بگو: «اللَّهُمَّ لَا تُعْطِنِي كِتَابِي بِشِمَالِي» خدايا، نامه عملم را به دست چپم نده، و زمانى كه پاها را مسح مىكنى بگو: «اللَّهُمَّ ثَبِّتْ قَدَمَيَّ عَلَى الصِّرَاطِ يَوْمَ تَزِلُّ فِيهِ الْأَقْدَامُ وَ اجْعَلْ سَعْيِي فِيمَا يُرْضِيكَ عَنِّي»
اميرالمؤمنين(ع) دست مباركشان را كه به آب مىزدند، اوّل خدا را حمد مىكردند، بعد آب را كه در دست مباركشان براى مزمزه كردن مىريختند دعاى زبان و دهان را مىخواندند: «اللَّهُمَّ... أَطْلِقْ لِسَانِي...» خدايا، زبان مرا باز كن، براى چى؟ براى شكر تو، به كرم لطف تو، ببينيد: «لَقِّنِّي حُجَّتي يَوْمَ أَلْقَاكَ» خدايا، آن حجّتى كه بنا است در روز ملاقاتت به تو بگويم به من تلقين كن، زبانم را در آن روز باز كن. «وَ أَطْلِقْ لِسَانِي بِذِكْرِكَ». «اللَّهُمَّ لَا تُحَرِّمْ عَلَيَّ رِيحَ الْجَنَّةِ» خدايا، مبادا بوى بهشت را بر من حرام كنى.
وضوى مولا اميرالمؤمنين(ع) اينطور بود كه آب به صورت مىريخت و دعاى صورت را مىخواند، آب به دستها مىريخت و دعاى دستها را زمزمه مىكرد. سعى كنيد وضو گرفتن تان مشتمل بر دعاهاى وضو باشد. پيش از وضو گرفتن و حتّى براى رفتن به دستشويى هم دعاى مخصوص خودش را بخوانيد. معصوم(ع)
نام کتاب : BOK36845 نویسنده : 0 جلد : 1 صفحه : 196