نام کتاب : ترجمه قرآن نویسنده : سراج، رضا جلد : 1 صفحه : 372
نوح گفت چه دانشى است مرا به آنچه ايشان مىكردند (112) نيست حسابشان مگر به عهده پروردگار من اگر مىدانستيد (113) و نيستم من راننده مؤمنان (از مجلس خود) (114) نيستم من مگر بيمكنندهاى هويدا (115) گفتند كافران و قسم خوردند اگر (از آنچه گوئى) باز نايستى اى نوح بيگمان باشى از سنگسارشدگان (116) نوح گفت پروردگارا البته گروه من دروغ پنداشتند مرا (117) پس داورى كن ميان من و ايشان داورى كردنى و (از آزار اين گروه) رهائى ده مرا و هر كه با منست از گرويدگان (118) پس برهانيديم او را با كسانيكه با وى بودند در كشتى پر (از آدمى و حيوانات) (119) سپس غرق كرديم پس از رهانيدن ايشان باقيماندگان (قوم نوح) را (120) البته در اين (كار) علامتى (بر يكتائى و توانائى) خداست و نبودند بيشتر ايشان گرويدگان (121) و البته پروردگار تو اوست غالب و مهربان (122) تكذيب كردند (قبيله) عاد پيغمبران را (123) هنگامى كه گفت بديشان برادرشان هود آيا (از عذاب خدا) نمىترسيد (124) بيگمان من براى شما فرستادهاى امينم (125) پس بترسيد از خدا و فرمان بريد مرا (126) و نمىخواهم از شما بر تبليغ رسالت هيچ مزدى نيست مزد من مگر بعهده پروردگار جهانيان (127) آيا بنا مىكنيد بهر مكانى بلند بنائى در حاليكه به آن احتياج نداريد (گوئيا عبث است) (128) و مىگيريد قلعههاى محكم گوئيا كه شما جاويد خواهيد بود (در آن) (129) و چون مىگيريد (كسى را براى عقوبت) مىگيريد در حاليكه سركش و متكبريد (130) پس بترسيد از خدا و فرمان بريد مرا (131) و بترسيد از خدائى كه مدد كرد شما را به آنچه مىدانيد (132) خدا مدد كرد شما را به چهارپايان (شتر- گاو- گوسفند) و پسران (133) و بوستانها و چشمه سارها (134) بيگمان من مىترسم بر شما از عذاب روزى بزرگ (135) عاديان (در پاسخ) گفتند يكسانست بر ما خواه پند دهى ما را يا نباشى از پند دهندگان (136)
نام کتاب : ترجمه قرآن نویسنده : سراج، رضا جلد : 1 صفحه : 372