اى كسانى كه ايمان آوردهايد! برپادارندگان دادگرى باشيد؛ [و] براى خدا گواهى دهيد، و گر چه (اين گواهى) به زيان خودتان، يا پدر و مادر و نزديكان (شما) باشد؛ اگر (يكى از آنها) توانگر يا نيازمند باشد، پس (در گواهى شما تأثير نگذارد، چرا كه) خدا سزاوارتر به (حمايت از) آن دو است. و از هوى [و هوس] پيروى نكنيد؛ كه منحرف مىشويد. و اگر (حق را) تحريف كنيد، يا (از آن) روى گردانيد، پس در حقيقت خدا به آنچه انجام مىدهيد آگاه است. (135) اى كسانى كه ايمان آوردهايد! به خدا و فرستاده او، و كتابى كه بر فرستادهاش فرود آورد، و كتاب [هاى الهى] كه قبلًا فرو فرستاد، ايمان (واقعى) آوريد؛ و هر كس به خدا و فرشتگان او و كتابهايش و فرستادگان او و روز واپسين كفر ورزد، پس بيقين به گمراهى دورى، گمراه شده است. (136) براستى كسانى كه ايمان آوردند، سپس كفر ورزيدند، و باز هم ايمان آوردند، و دگر بار كفر ورزيدند، سپس بر كفر (خود) افزودند، خدا آنان را نمىآمرزد؛ و آنان را به هيچ راهى، راهنمايى نمىكند. (137) به منافقان مژده ده، كه عذابى دردناك براى شان (آماده) است! (138) (همان) كسانى كه به جاى مؤمنان، كافران را دوستان [خود] مىگيرند؛ آيا عزّت را نزد آنان مىجويند؟ پس (اين خيالى خام است) چرا كه عزّت، همه از آنِ خداست. (139) و بيقين در كتاب [قرآن، خدا اين حكم را] بر شما فرو فرستاده كه: هر گاه آيات خدا را بشنويد، در حالى كه آنها مورد انكار قرار گيرد، و آنها ريشخند شود، پس با آن (انكاركنندگان و ريشخند كنندگ) ان ننشينيد، تا به سخنى غير آن در آيند، چرا كه شما در اين هنگام، مثل آنانيد؛ بدرستى كه خدا جمع كننده همه منافقان و كافران در جهنّم است. (140)