و هر كس را كه خدا بخواهد راهنماييش كند، سينهاش را براى (پذيرش) اسلام مىگشايد؛ و هر كس را كه بخواهد (بخاطر اعمالش) در گمراهىاش وا نهد، سينهاش را تنگِ تنگ مىكند، گويا مىخواهد در آسمان بالا برود؛ اين گونه خدا پليدى را بر كسانى كه ايمان نمىآورند قرار مىدهد. (125) و اين راه راست پروردگار توست؛ بيقين آيات (خود) را براى گروهى كه پند مىگيرند، تشريح كرديم. (126) براى آنان نزد پروردگارشان سراى سلامت خواهد بود؛ و به [پاداش] آنچه همواره انجام مىدادند، او سرپرست (و ياور) آنهاست. (127) و در روزى كه (خدا) همه آنان را گرد مىآورد، (مىگويد:) اى گروه (شياطينِ) جنّ، بيقين از انسان (ها پيروان) فراوان يافتيد. و پيروان آنان از ميان انسان [ها] مىگويند:» [اى] پروردگار ما! برخى از ما از برخى [ديگر] بهره بردارى كرديم؛ و به سرآمدمان كه براى ما مقرّر داشتى، رسيديم. « (خدا) مىگويد:» آتش جايگاه شماست؛ در حالى كه در آن ماندگاريد، مگر آنچه خدا بخواهد. «براستى كه پروردگارت فرزانهاى داناست. (128) و اينگونه برخى ستمگران را به (سزاى) آنچه همواره بدست مىآوردند، بر برخى [ديگر] مىگماريم. (129) (در قيامت خدا مىفرمايد:) اى گروه جنّ و انسان! آيا فرستادگانى از شما برايتان نيامد كه آيات مرا براى شما حكايت مىكردند، و به شما نسبت به ملاقات اين روزتان هشدار مىدادند؟! (آنان) مىگويند:» بر زيان خودمان گواهى مىدهيم. «و زندگى پست (دنيا) آنان را فريب داد. و به زيان خودشان گواهى مىدهند كه آنان (خود) كافر بودند. (130) اين (اتمام حجت بدان سبب است) كه پروردگارت نابود كننده (مردم) آبادىها به ستم نبوده، در حالى كه اهلش غافل باشند. (131)