و براى هر يك (از اين گروهها) رتبههايى است، (كه ناشى مىشود) از آنچه انجام دادند؛ و پروردگارت از آنچه انجام مىدهند غافل نيست. (132) و پروردگارت توانگر [و] داراى رحمت است؛ اگر بخواهد، شما را (از ميان) مىبرد؛ و هر گونه بخواهد بعد از شما جانشين مىسازد؛ همان گونه كه شما را از نسل گروهى ديگر پديد آورد. (133) قطعاً آنچه به شما وعده داده مىشود، آمدنى است؛ و شما عاجز كننده (خدا) نيستيد. (134) بگو:» اى قوم [من]! هر چه مقدور شماست انجام دهيد، كه من (هم) انجام مىدهم. و در آينده خواهيد دانست چه كسى فرجام (نيكِ) سراى (آخرت) برايش خواهد بود؛ براستى كه ستمكاران رستگار نمىشوند. « (135) و (مشركان) براى خدا، سهمى از آنچه (او) از زراعت و دامها آفريده، قرار دادند؛ و بر اساس پندارشان گفتند:» اين (سهم) براى خداست، و اين (سهم ديگر) براى شريكان (يعنى بتهاى) ماست. «و آنچه براى شريكانشان بود، پس به خدا نمىرسد، و [لى] آنچه براى خدا بود، پس آن به شريكانشان مىرسد، چه بد داورى مىكنند. (136) و اينگونه (علاقهها به) شريكانشان (بتها) كشتن فرزندانشان را براى بسيارى از مشركان آراستند، تا (سرانجام) آنان را به هلاكت افكندند؛ و تا (در نهايت) دينشان را بر آنان مشتبه ساختند. و اگر (بر فرض) خدا مىخواست، آن را انجام نمىدادند؛ پس آنان را با آنچه (به دروغ) مىبندند، واگذار! (137)