[آدم و حوّا] گفتند:» [اى] پروردگار ما! به خودمان ستم كرديم؛ و اگر ما را نيامرزى و به ما رحم نكنى، حتماً از زيانكاران خواهيم بود. « (23) [خدا] فرمود:» (از مقام خويش) فرو آييد، در حالى كه برخى از شما دشمن برخى [ديگر] هستيد؛ و براى شما در زمين، تا زمانى [معين] قرارگاه و وسيله بهرهبردارى است. « (24) [خدا] فرمود:» در آن [زمين] زندگى مىكنيد، و در آن مىميريد؛ و (در رستاخيز) از آن بيرون آورده مىشويد. « (25) اى فرزندان آدم! در حقيقت لباسى براى شما فرو فرستاديم، كه شرمگاههاى شما را مىپوشاند و مايه زينت است؛ و [لى] پوشش (خودنگهدارى و) پارسايى، اين بهتر است؛ اين [ها] از نشانههاى خداست، باشد كه آنان متذكّر شوند. (26) اى فرزندان آدم! شيطان شما را نفريبد، همان گونه كه پدر و مادر شما را از باغ بيرون كرد، در حالى كه لباسشان را از [تن] آنان بيرون ساخت تا شرمگاههايشان را به آنان بنماياند؛ [چرا] كه او و طايفهاش، از جايى كه آنان را نمىبينيد، شما را مىبينند؛ در واقع ما شيطانها را سرپرست كسانى قرار داديم كه ايمان نمىآورند. (27) و هنگامى كه [كار] زشتى انجام مىدهند مىگويند:» پدرانمان را بر اين (شيوه) يافتيم؛ و خدا ما را به آن فرمان داده است. « [اى پيامبر] بگو:» براستى كه خدا به [كار] زشت فرمان نمىدهد. آيا چيزى را كه نمىدانيد، به خدا نسبت مىدهيد؟! « (28) بگو:» پروردگارم به دادگرى فرمان داده است؛ و رويتان را در هر مسجدى (به هنگام عبادت، به سوى قبله) نماييد، و او را بخوانيد، در حالى كه دين (خود) را براى او خالص گردانيدهايد؛ (و بدانيد) همان گونه كه (آفرينش) شما را آغاز كرد، (به سوى او) باز مىگرديد. « (29) دستهاى را [خدا] راهنمايى كرده؛ و دستهاى (كه شايستگى نداشتهاند،) گمراهى بر آنان ثابت گرديده است. [چرا] كه آنان غير از خدا، شيطانها را به سرپرستى گرفتند؛ و مىپندارند كه آنان راه يافتگانند. (30)