و براى ما، در اين دنيا و در آخرت نيكى مقرّر فرما؛ [چرا] كه ما به سوى تو بازگشت كردهايم. « [خدا] گفت:» عذابم را به هر كس بخواهم آن را مىرسانم؛ و رحمتم بر همه چيز گسترده است؛ و بزودى آن را براى كسانى كه خودنگهدارى مىكنند، و زكات (و صدقه) مىدهند و كسانى كه آنان به نشانههاى ما ايمان مىآورند، مقرّر خواهم داشت. (156) (همان) كسانى كه از فرستاده (خدا)، پيامبر درس نخوانده پيروى مىكنند؛ آن (پيامبرى) كه (صفات) او را در تورات و انجيل نزدشان، نوشته مىيابند؛ در حالى كه آنان را به [كار] پسنديده فرمان مىدهد، و آنان را از [كار] ناپسند منع مىكند، و برايشان [خوراكىهاى] پاكيزه را حلال مىشمرد، و پليدىها را بر آنان حرام مىكند؛ و تكليف سنگينشان، و غلهايى را كه بر آنان بوده، از (دوش) آنها بر مىدارد؛ و كسانى كه به او ايمان آوردند و گرامىاش داشتند (و دشمنانش را از او باز داشتند) و يارىاش كردند، و از نورى كه با او فرود آمده پيروى نمودند، تنها آنان رستگارانند. « (157) بگو:» اى مردم! در حقيقت من فرستاده خدا به سوى همه شما هستم؛ آن (خدايى) كه فرمانروايى آسمانها و زمين، فقط براى اوست؛ هيچ معبودى جز او نيست؛ زنده مىكند و مىميراند؛ پس ايمان آوريد به خدا و فرستادهاش، پيامبر درس نخواندهاى كه به خدا و كلماتش ايمان دارد؛ و از او پيروى كنيد تا شايد شما راهنمايى شويد. « (158) و از قوم موسى، گروهى هستند كه به حق راهنمايى مىكنند، و بر (اساس) آن دادگرى مىكنند. (159)