و هنگامى كه گروهى (بىطرف) از ميان آنان، (به گروه پنددهندگان) گفتند:» چرا گروهى (گنهكار) را پند مىدهيد كه خدا هلاك كننده ايشان، يا كيفر دهنده آنان، به عذابى شديد است. (گروه پنددهندگان) گفتند: (اين پندها) عذرى نزد پروردگار شماست، و شايد آنان خودنگهدار (و پارسا) شوند. « (164) و هنگامى كه آنچه را بدان يادآورى شده بودند فراموش كردند، (لحظه عذاب فرا رسيد؛ و) كسانى را كه از بدى (ها) منع مىكردند، نجات داديم؛ و كسانى را كه ستم كردند، بخاطر آنچه همواره (در مورد آن) نافرمانى مىكردند، به عذابى سخت گرفتار ساختيم. (165) و هنگامى كه از آنچه از آن منع شده بودند، سرپيچى كردند، به آنان گفتيم:» ميمونهايى طرد شده باشيد! « (166) و (ياد كن) هنگامى را كه پروردگارت اعلام كرد: قطعاً تا روز رستاخيز كسى را بر آن (يهودي) ان، خواهد گماشت، كه آنان را با عذاب بدى آزار دهد. [چرا] كه قطعاً پروردگارت زود كيفر است؛ و مسلماً او بسيار آمرزنده [و] مهرورز است. (167) و آنان را در زمين (بصورت) گروههايى، پراكنده ساختيم؛ برخى از آنان شايسته، و برخى (ديگر) از آنان جُز ايناند. و آنان را با نيكىها و بدىها آزموديم، تا شايد آنان باز گردند. (168) و بعد از آنان، جانشينانى (ناشايست) جانشين شدند، كه كتابِ (تورات) را به ارث بردند؛ در حالى كه كالاى ناپايدار اين (دنياى) پست را گرفته، و مىگويند:» بزودى آمرزيده خواهيم شد. «و [لى] اگر كالاى ناپايدارى همانند آن به آنان برسد، آن را (نيز) مىگيرند؛ آيا از آنان پيمان محكم كتاب [الهى] گرفته نشده، كه نسبت به خدا جز به حق سخن نگويند، و درس آنچه را كه در آن [كتاب] است، خواندهاند؟! و سراى آخرت براى كسانى كه خودنگهدارى (و پارسايى) مىكنند بهتر است، پس آيا خردورزى نمىكنيد؟! (169) و كسانى كه به كتاب (الهى) تَمسُّك جويند، و نماز به پا دارند، براستى كه ما پاداش اصلاحگران را تباه نخواهيم كرد. (170)