براستى كه سرپرستِ من، خدايى است كه كتابِ [قرآن] را فرو فرستاده؛ و او شايستگان را سرپرستى مىكند. (196) و كسانى را كه غير از او مىخوانيد، نمىتوانند ياريتان كنند، و نه خودشان را يارى مىرسانند. (197) و اگر آنها را به هدايت فرا خوانيد، نمىشنوند. «و آنها را مىبينى، در حالى كه به تو مىنگرند. و (در حقيقت) آنان نمىبينند! (198) عفو (و مدارا پيش) گير؛ و به (كار) پسنديده فرمان ده؛ و از نادان روى گردان. (199) و اگر وسوسهاى از شيطان تو را تحريك كند، پس به خدا پناه ببر؛ [چرا] كه او شنواى داناست. (200) براستى كسانى كه خودنگهدارى (و پارسايى) مىكنند، هنگامى كه وسوسهاى از شيطان با آنان تماس يابد، به ياد (خدا) مىافتند؛ و ناگهان آنان بينش يابند. (201) و برادران (شيطانصفت) آن (مشرك) ان، ايشان را پيوسته در گمراهى مىكشند، سپس كوتاه نمىآيند. (202) و هنگامى كه هيچ آيهاى براى آنان نياورى، مىگويند:» چرا آن را (از پيش خود) برنگزيدى؟! «بگو:» فقط از آنچه از طرف پروردگارم به سوى من وحى مىشود، پيروى مىكنم، اين (قرآن) دليلهاى بينشآور از طرف پروردگارتان، و رهنمود و رحمتى است براى گروهى كه ايمان مىآورند. « (203) و هنگامى كه قرآن خوانده شود، پس بدان [با دقت] گوش فرا دهيد؛ و [هنگام شنيدن] ساكت باشيد؛ باشد كه شما (مشمول) رحمت شويد. (204) و پروردگارت را در (درون) خودت، فروتنانه و ترسان و بدون صداى بلند، در بامدادان و عصرگاهان [و شب هنگام]، ياد كن؛ و از غافلان مباش! (205) براستى كسانى كه نزد پروردگار تواند، از پرستش او تكبّر نمىورزند، و او را به پاكى مىستايند، و فقط براى او سجده (و فروتنى) مىكنند. (206)