اى پيامبر! به كسانى از اسيران كه در دستان شما هستند، بگو:» اگر خدا، خيرى در دلهاى شما بداند، بهتر از آنچه از شما گرفته شده به شما مىدهد؛ و شما را مىآمرزد. «و خدا بسيار آمرزنده [و] مهرورز است. (70) و [لى] اگر بخواهند به تو خيانت كنند، پس پيش از (اين نيز) به خدا خيانت كردند؛ و (خدا شما را) بر آنان مسلّط كرد؛ و خدا داناى فرزانه است. (71) در حقيقت كسانى كه ايمان آوردند و هجرت نمودند و با اموالشان و جانهايشان در راه خدا جهاد كردند، و كسانى كه پناه دادند و يارى نمودند، آنان، برخىشان ياران برخى [ديگر] اند؛ و كسانى كه ايمان آوردند و مهاجرت نكردهاند، هيچ گونه ولايت (و يارى) آنان بر عهده شما نيست؛ تا اينكه هجرت كنند؛ و اگر در مورد دينِ (خود) از شما يارى طلبند، پس بر شما يارى (آنان واجب) است؛ مگر بر ضد گروهى كه ميان شما و ميان آنان، پيمان محكمى است؛ و خدا به آنچه انجام مىدهيد، بيناست. (72) و كسانى كه كفر ورزيدند، برخى آنان ياوران برخى [ديگر] اند؛ اگر اين (دستورات) را انجام ندهيد، آشوبگرى و تباهى بزرگى در زمين روى مىدهد. (73) و كسانى كه ايمان آوردند و هجرت نمودند و در راه خدا جهاد كردند، و كسانى كه پناه دادند و يارى نمودند، تنها آنان مؤمنان حقيقىاند؛ براى آنان، آمرزش و روزىِ ارجمندى است. (74) و كسانى كه بعد از [آن] ايمان آورده و هجرت كرده و همراه شما جهاد نمودهاند، پس آنان از شما هستند؛ و خويشاوندان، برخى آنان، نسبت به برخى [ديگر] در كتاب خدا، سزاوارترند. براستى كه خدا به هر چيزى داناست. (75)