و اگر بخواهند به تو نيرنگ زنند، پس براستى خدا براى تو كافى است؛ او كسى است كه تو را، با يارى خود و با مؤمنان، تأييد كرد؛ (62) و ميان دلهاى آنان الفت برقرار كرد، اگر (بر فرض) همه آنچه را كه در زمين است مصرف مىكردى، ميان دلهايشان الفت برقرار نمىكردى؛ و ليكن خدا ميان آنان الفت ايجاد كرد؛ [چرا] كه او شكستناپذيرى فرزانه است. (63) اى پيامبر! خدا، و كسانى از مؤمنان كه از تو پيروى مىكنند، براى تو كافى است. (64) اى پيامبر! مؤمنان را به جنگ (و جهاد) برانگيز. اگر از شما بيست [نفر] شكيبا باشند، بر دويست [نفر] پيروز مىشوند؛ و اگر صد [نفر] از شما باشند، بر هزار [نفر] از كسانى كه كفر ورزيدند، پيروز مىگردند؛ به سبب اينكه، آنان گروهى هستند كه به طور عميق نمىفهمند. (65) هم اكنون خدا به شما تخفيف داد، و معلوم داشت كه در شما ضعفى هست؛ پس اگر از شما صد [نفر] شكيبا باشند، بر دويست [نفر] پيروز مىشوند؛ و اگر از شما هزار [نفر شكيبا] باشند، با رخصت الهى، بر دو هزار [نفر] پيروز خواهند شد؛ و خدا با شكيبايان است. (66) براى هيچ پيامبرى سزاوار نيست كه براى او اسيرانى باشد، تا اينكه در [سر] زمين (نبرد) كاملًا مسلّط شود. (شما كالاى زودياب و) ناپايدارِ دنيا را مىخواهيد؛ و [لى] خدا (هدف نهايى و امور پايدار) آخرت را مىخواهد؛ و خدا شكست ناپذيرى فرزانه است. (67) اگر قبلًا از جانب خدا مقرر نشده بود، (كه بدون ابلاغ كيفر ندهد،) بخاطر آنچه (از اسيران) گرفتيد، حتماً عذاب بزرگى به شما مىرسيد. (68) و از آنچه به غنيمت گرفتهايد، در حالى كه حلال [و] پاكيزه است، بخوريد؛ و از [عذاب] خدا [خودتان را] حفظ كنيد؛ [چرا] كه خدا بسيار آمرزنده [و] مهرورز است. (69)