چگونه براى مشركان پيمانى نزد خدا و نزد فرستادهاش خواهد بود؟! مگر كسانى كه كنار مسجد الحرام (با آنان) پيمان بستهايد، و تا هنگامى كه با شما (بر عهد خود) پايدارند، پس (شما نيز بر عهد) آنان پايدار باشيد؛ [چرا] كه خدا پارسايان (خود نگهدار) را دوست دارد. (7) چگونه (براى مشركان پيمانى باشد) و حال آنكه اگر بر شما غالب شوند، درباره شما هيچ خويشاوندى و هيچ تعهّدى را رعايت نمىكنند؟! شما را با دهان (و سخنان) شان خشنود مىكنند، و حال آنكه دلهايشان امتناع مىورزد؛ و اكثر آنان نافرمانبردارند. (8) (مشركان) آيات خدا را به بهاى اندكى فروختند؛ و (مردم را) از راهش بازداشتند؛ براستى چه بد است، آنچه را آنان همواره انجام مىدادند. (9) درباره هيچ مؤمنى، هيچ خويشاوندى و تعهدى را رعايت نمىكنند؛ و تنها آنان تجاوز كارانند. (10) و اگر توبه كنند، و نماز را به پا دارند، و [مالياتِ] زكات را بپردازند، پس برادران دينى شما هستند؛ و آيات [خود] را براى گروهى كه مىدانند، تشريح مىكنيم. (11) و اگر سوگندهايشان را پس از پيمانشان شكستند، و در دين شما طعنه زدند، پس با پيشوايان كفر پيكار كنيد؛ [چرا] كه آنان هيچ سوگندى برايشان (معتبر) نيست، تا شايد آنان (به كار خود) پايان دهند. (12) چرا با گروهى كه سوگندهايشان را شكستند، و آهنگ اخراج فرستاده [خدا] كردند، پيكار نمىكنيد؟! و حال آنكه آنان نخستين بار (پيكار) با شما را آغاز كردند؛ آيا از آنان مىهراسيد؟! اگر مؤمنيد، پس خدا سزاوارتر است كه از (مخالفت) او بهراسيد. (13)