با آن (مشرك) ان پيكار كنيد، تا خدا آنان را با دستان شما مجازات كند؛ و رسوايشان سازد و شما را بر آنان يارى گرداند و سينههاى گروه مؤمنان را شفا بخشد. (14) و خشمِ شديدِ دلهاى آنان را [از ميان] ببرد؛ و خدا توبه هر كس را بخواهد (و شايسته بداند)، مىپذيرد؛ و خدا داناى فرزانه است. (15) آيا پنداشتيد كه رها مىشويد، و حال آنكه خدا هنوز كسانى از شما را كه جهاد كردند، و جز خدا و فرستادهاش و مؤمنان را، مَحرم اسرار نگرفتهاند، (از ديگران) معلوم نداشته است؟! و خدا به آنچه انجام مىدهيد، آگاه است. (16) براى مشركان سزاوار نيست (و حق ندارند) كه مساجد خدا را آباد كنند؛ در حالى كه بر ضد خودشان به كفر گواهى مىدهند! آنان اعمالشان تباه شده است؛ و آنان در آتشِ (دوزخ)، ماندگارند. (17) تنها كسى مساجد خدا را آباد مىكند كه ايمان به خدا و روز بازپسين آورده، و نماز را به پا داشته، و [مالياتِ] زكات را بپردازد، و جز از خدا نهراسيده است؛ و اميد است كه اينان از رهيافتگان باشند. (18) آيا آب دادن به حاجيان، و آباد ساختن مسجد الحرام را، همانندِ (كار) كسى قرار داديد كه به خدا و روز بازپسين ايمان آورده، و در راه خدا جهاد كرده است؟! (اين دو گروه) نزد خدا مساوى نيستند؛ و خدا گروه ستمكاران را راهنمايى نمىكند. (19) كسانى كه ايمان آورده، و هجرت كرده، و در راه خدا با اموالشان و جانهايشان جهاد نمودند، نزد خدا رتبهاى والاتر دارند؛ و تنها آنان كاميابند. (20)