(شما منافقان،) همچون كسانى هستيد كه پيش از شما بودند، [آنان] از شما نيرومندتر، و داراى اموال و فرزندان بيشترى بودند، و از بهرهشان استفاده كردند؛ و [شما نيز] از بهرهتان استفاده كرديد، همانند كسانى كه پيش از شما از بهرهشان استفاده كردند؛ و (شما در كفر و نفاق و مسخره كردن مؤمنان) فرو رفتيد، همانند كس [ان] ى كه فرو رفتند؛ آنان اعمالشان در دنيا و آخرت تباه شد؛ و تنها آنان زيانكارانند. (69) آيا خبر بزرگ كسانى كه پيش از آنان بودند، به آنان نرسيده است؟! (همان)» قوم نُوح «و» عاد «و» ثَمود «و» قوم ابراهيم «و» اهل مَدْيَن « [قومِ شعيب] و» [شهرهاى] زير و رو شده « [قومِ لوط]؛ فرستادگانشان دليلهاى روشن براى آنان آوردند، (ولى نپذيرفتند؛) و خدا هرگز به آنان ستم نكرد، و ليكن همواره بر خودشان ستم مىكردند. (70) مردان مؤمن و زنان مؤمن برخى از آنان ياوران (و دوستان) برخى [ديگر] اند. به [كار] پسنديده فرمان مىدهند، و از [كار] ناپسند منع مىكنند؛ و نماز را به پا مىدارند؛ و [مالياتِ] زكات را مىپردازند؛ و از خدا و فرستادهاش اطاعت مىكنند؛ آنان، خدا بزودى مورد رحمت قرارشان مىدهد؛ بدرستى كه خدا شكستناپذيرى فرزانه است. (71) خدا به مردان مؤمن و زنان مؤمن، بوستانهاى (بهشتى) كه نهرها از زير [درختان] ش روان است، در حالى كه در آنجا ماندگارند، و خانههاى پاكيزهاى در بوستانهاى (ويژه) ماندگار، وعده داده است؛ و خشنودىاى كه از جانب خدا باشد، بزرگتر است؛ تنها اين كاميابى بزرگ است. (72)