اى پيامبر! با كافران و منافقان جهاد كن، و بر آنان سخت گير! و مقصدشان جهنّم است؛ و بد فرجامى است! (73) به خدا سوگند ياد مىكنند كه (سخنان باطل) نگفتهاند، در حالى كه قطعاً سخن كفر [آميز] گفتهاند؛ و پس از اسلام آوردنشان، كفر ورزيدند؛ و آهنگ آنچنان (كار خطرناكى) كردند كه [به آن] نرسيدند، و انتقام نگرفتند جز به خاطر آنكه خدا و فرستادهاش آنان را از بخشش خود، بىنياز ساختند. و اگر توبه كنند، براى آنان بهتر است؛ و اگر روى برتابند، خدا آنان را در دنيا و آخرت، به عذاب دردناكى كيفر خواهد داد؛ و براى شان در زمين، هيچ سرپرست و ياورى نيست! (74) از آن (منافق) ان كسانى هستند كه با خدا پيمان بسته بودند كه:» اگر خدا ما را از بخشش خود روزى دهد، قطعاً زكات خواهيم داد؛ و حتماً از شايستگان خواهيم شد. « (75) و هنگامى كه (خدا) از بخشش خود به آنان داد، بدان بخل ورزيدند و روى بر مىتافتند؛ در حالى كه آنان روى گردانند. (76) و تا روزى كه ايشان آن [خدا] را ملاقات كنند، نفاق را در دلهايشان باقى گذاشت؛ بخاطر آنكه با خدا، در مورد آنچه بدو وعده داده بودند، تخلف ورزيدند؛ و بخاطر آنكه همواره دروغ مىگفتند. (77) آيا ندانستهاند كه خدا راز آنان و رازگويىشان را مىداند؛ و اينكه خدا به (اسرار) نهانها بسيار داناست؟! (78) كسانى كه از مؤمنانِ داوطلبِ بخششهاى خالصانه، و (از) كسانى كه جز به مقدار تلاششان نمىيابند، عيبجويى مىكنند، و آنان را ريشخند مىكنند، خدا آنان را (با كيفر خود) ريشخند كند؛ و برايشان عذاب دردناكى است! (79)