براى كسانى كه نيكى كردند، [پاداش] نيكو و زيادهايست؛ و هيچ سياهى و خوارى، چهرههايشان را نمىپوشاند؛ اينان اهل بهشتند، در حالى كه آنان در آنجا ماندگارند. (26) و كسانى كه [كارهاى] بد را كسب كردند، كيفر بدى همانند آن است؛ و خوارى آنان را فرا مىگيرد؛ [و] هيچ نگهدارندهاى از جانب خدا، براى آنان نيست. گويى چهرههايشان با پارههايى از شب تاريك، پوشيده شده! آنان اهل آتشند، در حالى كه آنان در آنجا ماندگارند. (27) و [ياد كن] روزى را كه همه آنان را گردآورى مىكنيم، سپس به كسانى كه شرك ورزيدند، مىگوييم:» شما و شريكهايتان (كه آنان را شريك خدا مىپنداشتيد) در جايتان باشيد. «و بين آنان جدايى مىافكنيم، و شريكانشان مىگويند:» شما (در واقع) هرگز ما را نمىپرستيديد! (28) و گواهى خدا بين ما و بين شما، كافى است كه قطعاً ما از پرستش شما غافل بوديم. « (29) در آنجا، هر كس آنچه را از پيش فرستاده، مىآزمايد، و به سوى خدا كه مولاى بحق آنهاست، بازگردانده مىشوند؛ و آنچه را همواره (بر خدا شريك) مىبستند از ايشان گم شد. (30) بگو:» چه كسى شما را از آسمان و زمين روزى مىدهد؟ يا چه كسى صاحب اختيار گوش [ها] و چشمهاست؟ و چه كسى زنده را از مرده بيرون مىآورد، و مرده را از زنده بيرون مىسازد؟ و چه كسى كار [ها] را تدبير مىكند؟ «پس بزودى (مشركان) مىگويند:» خدا (چنين مىكند.) «و بگو:» آيا (بر گمراهى اصرار مىورزيد) و خودنگهدارى (و پارسايى) نمىكنيد؟! (31) و اين خدا، پروردگارِ حقّ شماست، و بعد از حق، چه چيزى جز گمراهى وجود دارد؟! پس چگونه (از حق) روى گردانيده مىشويد؟! « (32) اينگونه سخن پروردگارت بر كسانى كه نافرمانى كردند، به حقيقت پيوست، كه آنان ايمان نمىآورند. (33)