و اگر (بر فرض) براى هر شخصى كه ستم كرده، آنچه در زمين است مىبود، حتماً آن را (براى نجات خويش) تاوان مىداد؛ و هنگامى كه عذاب را ببينند، پشيمانى (خود) را رازدارى مىكنند؛ و بينشان به دادگرى داورى شود؛ و آنان مورد ستم واقع نمىشوند. (54) آگاه باشيد كه در حقيقت آنچه در آسمانها و زمين است، فقط از آنِ خداست. آگاه باشيد كه در واقع وعده خدا حق است، و ليكن بيشتر آنان نمىدانند. (55) اوست كه زنده مىكند و مىميراند، و تنها به سوى او بازگردانده مىشويد. (56) اى مردم! بيقين از طرف پروردگارتان براى شما، پندى و درمانى براى آنچه در سينههاست؛ و رهنمود و رحمتى براى مؤمنان، آمده است. (57) بگو:» به بخشش خدا و به رحمت او (خوشحال شدن نيكوست؛) پس بايد (مؤمنان) بدان شادمان شوند، (چرا كه) آن از هر آنچه گرد مىآورند، بهتر است. « (58) بگو:» آيا نگريستهايد، به آنچه از روزى [ها] كه خدا براى شما فرود آورده، و برخى از آن را حرام، و (برخى را) حلال نمودهايد؟! «بگو:» آيا خدا به شما رخصت داده، يا بر خدا [دروغ] مىبنديد؟! « (59) و كسانى كه بر خدا دروغ مىبندند، در (باره مجازاتِ) روز رستاخيز، چه گمان دارند؟ قطعاً خدا نسبت به مردم داراى بخشش است؛ و ليكن بيشتر آنان سپاسگزارى نمىكنند. (60) و در هيچ كارى (و حالى) نباشى، و از طرف آن [خدا] هيچ (آيهاى) از قرآن را تلاوت (و پيروى) نمىكنى، و هيچ عملى را انجام نمىدهيد، مگر اينكه [ما] گواه بر شما هستيم در آن هنگام كه بدان مىپردازيد؛ و در زمين و در آسمان، از پروردگارت هيچ هم وزن ذرّهاى و نه كوچكتر و نه بزرگتر از آن مخفى نمىماند! مگر اينكه (همه آنها) در كتاب روشنگر (علم خدا ثبت شده) است. (61)