آگاه باشيد! كه دوستان خدا، هيچ ترسى بر آنان نيست، و نه آنان اندوهگين مىشوند؛ (62) (همان) كسانى كه ايمان آوردند، و همواره خودنگهدارى (و پارسايى) مىكردند. (63) تنها براى آنان در زندگى پست (دنيا) و در آخرت، مژده است. هيچ تغييرى براى سخنان (سنت گونه و وعدههاى) خدا نيست؛ تنها اين كاميابى بزرگ است. (64) سخن آن (مشرك) ان تو را اندوهگين نسازد! [چرا] كه عزّت همه از آنِ خداست؛ او شنوا [و] داناست. (65) آگاه باش، در حقيقت، هر كه در آسمانها و هر كه در زمين است، فقط از آنِ خداست. و كسانى كه (معبودانى) غير از خدا را مىخوانند، شريكهاى (خيالى او را) پيروى نمىكنند (بلكه اينان) جز از گمان پيروى نمىنمايند؛ و جز اين نيست كه آنان حدس مىزنند (و دروغ مىبافند.) (66) او كسى است كه شب را براى شما (تاريك) قرار داد، تا در آن آرام گيريد؛ و روز را روشنىبخش (قرار داد)؛ قطعاً در اين [ها] نشانههايى است براى گروهى كه گوش شنوا دارند. (67) (مشركان) گفتند:» خدا فرزندى گزيده است. «او منزّه است (چرا كه) تنها او توانگر است! [و] آنچه در آسمانها و آنچه در زمين است فقط از آنِ اوست. نزد شما هيچ دليلى بر اين (ادعا) نيست؛ آيا چيزى را كه نمىدانيد، به خدا نسبت مىدهيد؟ (68) بگو:» در حقيقت كسانى كه به خدا دروغ مىبندند، رستگار نمىشوند؛ (69) (اين دروغ پردازى براى اندك) بهرهاى در دنياست؛ سپس بازگشتشان تنها به سوى ماست؛ آنگاه بدان سبب كه همواره كفر مىورزيدند، عذاب شديد را به آنان مىچشانيم! « (70)