آنان در زمين عاجز كننده (خدا) نبودهاند، و غير از خدا برايشان هيچ سرپرستى نبود. عذاب براى آنان دو [يا چند] برابر مىشود! (زيرا) هرگز توان شنيدن (سخن حق را) نداشتند؛ و هرگز (حقيقت را) نمىديدند. (20) آنان كسانى هستند كه به خودشان زيان رساندهاند، و آنچه را همواره (از معبودها به دروغ) مىساختند، از (نظر) شان گم شد. (21) ناگزير در آخرت، تنها آنان (از همه) زيانكارترند! (22) در حقيقت كسانى كه ايمان آوردند و [كارهاى] شايسته انجام دادند و (با فروتنى) به سوى پروردگارشان آرام يافتند، آنان اهل بهشتند؛ در حالى كه آنان در آنجا ماندگارند. (23) مثال اين دو گروه [مؤمنان و ستمكاران]، همانند نابينا و ناشنوا، و بينا و شنواست؛ آيا (اين دو،) در مثال مساويند؟! آيا (غافليد) و متذكّر نمىشويد؟! (24) و بيقين نوح را به سوى قومش فرستاديم (گفت):» در حقيقت من براى شما هشدارگرى روشنگرم. (25) كه جز خدا را نپرستيد؛ [چرا] كه من از عذاب روزى دردناك بر شما مىترسم! « (26) و اشرافِ قومش كه كفر ورزيدند، گفتند:» تو را جز بشرى همچون خودمان نمىبينيم؛ و (نيز) مشاهده نمىكنيم، كه از تو پيروى كنند، جز كسانى كه، آنان در ابتداى نظر، فرومايگان ما هستند. و براى شما هيچ فضيلتى نسبت به خودمان نمىبينيم، بلكه گمان مىكنيم كه شما دروغگوييد! « (27) (نوح) گفت:» اى قوم [من]! آيا به نظر شما اگر من بر دليل روشنى از پروردگارم باشم، و از نزدش رحمتى به من داده باشد، و بر شما مخفى مانده باشد، آيا شما را بدان الزام كنيم، در حالى كه شما نسبت به آن ناخشنوديد؟! (28)