و اى قوم [من]! از شما هيچ مالى بر اين (رسالت) نمىطلبم، پاداش من جز بر [عهده] خدا نيست. و من، كسانى را كه ايمان آوردهاند، طرد نمىكنم؛ [چرا] كه آنان پروردگارشان را ملاقات خواهند كرد؛ و ليكن من شما را گروهى مىبينم كه نادانى مىكنيد. (29) و اى قوم [من]! اگر آن (مؤمن) ان را طرد كنم، چه كسى مرا در برابر (مجازات) خدا يارى مىدهد؟ آيا (غافليد) و متذكّر نمىشويد؟ (30) و به شما نمىگويم كه منابع الهى نزد من است؛ و (نيز) از (آنچه از حسّ) پوشيده آگاه نيستم، و نمىگويم كه من فرشتهام؛ و به كسانى كه در نظر شما خوار مىآيند نمىگويم: خدا هيچ خيرى به آنان نخواهد داد؛ خدا به آنچه در جانهايشان است، آگاهتر است؛ [چرا] كه من در اين صورت قطعاً از ستمكارانم. « (31) گفتند:» اى نوح! واقعاً با ما مجادله كردى و بر مجادله با ما افزودى! پس اگر از راستگويانى، آنچه را (از عذاب) به ما وعده مىدهى براى ما بياور. « (32) (نوح) گفت:» تنها خدا، اگر بخواهد آن (عذاب) را براى شما مىآورد؛ در حالى كه شما عاجز كننده (خدا) نيستيد. (33) اگر من بخواهم كه شما را نصيحت كنم، در صورتى كه خدا بخواهد شما را (بخاطر گناهانتان) گمراه سازد؛ نصيحت من سودى براى شما نخواهد داشت، [زيرا] او پروردگار شماست؛ و فقط به سوى او بازگردانده مىشويد. « (34) آيا (مشركان) مىگويند:» (او) به دروغ آن را (به خدا) نسبت داده است. «؟! بگو:» اگر من آن را به دروغ نسبت دهم، پس (سزاى) خلافكارىام تنها بر عهده من است؛ و [لى] من نسبت به آنچه شما خلاف مىكنيد غير متعهدم. « (35) و به سوى نوح وحى شد كه حتماً:» جز كسانى كه (تاكنون) ايمان آوردهاند، (كس ديگرى) از قوم تو ايمان نخواهد آورد؛ پس، از آنچه همواره انجام مىدهند، اندوهگين مباش! (36) و زير نظر ما و (براساس) وحى ما، كشتى را بساز؛ و درباره كسانى كه ستم كردند با من سخن مگوى، [چرا] كه آنان غرق شدنى هستند! « (37)