روز رستاخيز (فرعون) در پيشاپيش قومش خواهد رفت، و آنان را وارد آتش مىكند؛ و كسانى كه وارد شدهاند، چه بد ورودگاهى (براى آنان) است! (98) (فرعونيان) در اين [دنيا] و روز رستاخيز، لعنتى در پى آنان روانه شده است. و آنچه كه (به آنان) بخشيده شد، چه بد عطايى است! (99) اين [مطالب] از اخبار بزرگ آبادىهاست! آن را براى تو حكايت مىكنيم، كه برخى از آنها (هنوز) بر پاست و (برخى) دِرو شدهاند، (و آثارشان از ميان رفته است.) (100) و (ما) به آنان ستم نكرديم؛ و ليكن (آنان) بر خودشان ستم كردند؛ و هنگامى كه فرمان (عذاب) پروردگارت فرا رسيد، معبودانشان كه، غير از خدا مىخواندند، پس هيچ چيزى از (عذاب) را از آنان دفع نكردند؛ و جز زيان و هلاكت بر آنان نيفزودند. (101) و اينچنين است (سخت) گيرى پروردگار تو، هنگامى كه (بر مردم) آبادىها، در حالى كه آنها ستمگرند، (سخت) گيرى مىكند؛ براستى كه (سخت) گيرى او دردناك [و] شديد است! (102) قطعاً در اين [سرگذشتها] نشانهاى است براى كسى كه از عذاب آخرت بترسد! آن روزى است كه مردم براى آن گردآورى مىشوند، و آن روزى است كه مورد مشاهده (همگان) است. (103) و (ما) آن (قيامت) را، جز تا سرآمد مشخص شدهاى، به تأخير نمىاندازيم. (104) روز (رستاخيز) كه فرا رسد، هيچ كس جز با رخصت او سخن نمىگويد؛ پس برخى از آنان بدبخت و (برخى) نيك بختند. (105) و امّا كسانى كه بدبخت شدند، پس در آتشند؛ در حالى كه براى آنان در آنجا، فرياد و نالهاى است! (106) [و] در آنجا تا هنگامى كه آسمانها و زمين برپاست ماندگارند، جز آنچه پروردگارت بخواهد؛ [چرا] كه پروردگارت آنچه را بخواهد انجام مىدهد. (107) و امّا كسانى كه نيكبخت شدند، پس در بهشتند، در حالى كه در آنجا تا هنگامى كه آسمانها و زمين برپاست، ماندگارند، جز آنچه پروردگارت بخواهد. (اين) بخششى قطع ناشدنى است. (108)