مثال بهشتى كه پارسايان [و خودنگهداران بدان] وعده داده شدهاند، (همچون بوستانى است كه) نهرها از زير [درختان] ش روان است، ميوههاى آن و سايهاش دائمى است؛ اين فرجام كسانى است كه پارسايى (و خودنگهدارى) كردند؛ و فرجام كافران، آتش است! (35) و كسانى كه كتاب [الهى] به آنان دادهايم، از آنچه به سوى تو فرو فرستاده شده شادمانند؛ و از [ميان] احزاب كسانى هستند كه بخشى از آن را انكار مىكنند؛ (اى پيامبر) بگو:» فرمان داده شدهام كه تنها خدا را بپرستم؛ و به او شرك نورزم؛ فقط به سوى او فرا مىخوانم؛ و بازگشت [من] تنها به سوى اوست. « (36) و بدينسان آن (قرآن) را بصورت حكمى واضح فرو فرستاديم؛ و اگر بعد از آنكه آگاه شدى، از هوسهاى آنان پيروى كنى، براى تو در برابر (عذاب) خدا هيچ ياورى و هيچ نگهدارندهاى نيست! (37) و بيقين فرستادگانى را پيش از تو فرستاديم؛ و براى آنان همسران و نسلى قرار داديم؛ و براى هيچ فرستادهاى سزاوار نيست (و حق ندارد) كه نشانه (معجزه آسايى) را جز به رخصت خدا بياورد؛ براى هر سرآمد (و زمانى حكم) نوشته شده ايست. (38) خدا هر چه را بخواهد نابود مىكند و [يا] استوار مىدارد؛ و نوشته اصلى (علم الهى) تنها نزد اوست. (39) و اگر پارهاى از آنچه (از مجازاتها) كه به آنان وعده مىدهيم، به تو بنمايانيم، و يا (قبل از عذاب آنان جان) تو را كامل بگيريم، پس فقط رساندن [پيام] بر عهده تو، و حساب بر عهده ماست. (40) و آيا اطلاع نيافتهاند كه ما به سراغ زمين مىآييم در حالى كه از اطرافش آن را مىكاهيم؟ و خدا حكم مىكند، در حالى كه هيچ تأخير اندازندهاى براى حكم او نيست؛ و او حسابرسى سريع است. (41) و در واقع كسانى پيش از آنان فريبكارى كردند؛ و [لى] همه ترفندها تنها از آن خداست؛ (او) آنچه را كه هر شخصى بدست مىآورد مىداند؛ و بزودى كافران خواهند دانست كه فرجام سراى (ديگر) از آنِ كيست. (42)