و از هر آنچه كه از او خواستيد، به شما داد؛ و اگر نعمتهاى خدا را بشماريد، نمىتوانيد آن [ها] را شمارش كنيد؛ قطعاً انسان بسى ستمگر و بسيار ناسپاس است! (34) و (ياد كن) هنگامى را كه ابراهيم گفت:» پروردگارا اين سرزمين (مكه) را امن قرار ده؛ و من و پسرانم را از پرستش بتها دور دار! (35) پروردگارا، به درستى كه آن [بت] ان بسيارى از مردم را گمراه ساختند؛ و هر كس از من پيروى كند پس در واقع او از من است؛ و هر كس مرا نافرمانى كند، پس براستى كه تو بسيار آمرزنده مهرورزى. (36) [اى] پروردگار ما! در واقع من برخى از فرزندانم را در درّهاى (و سرزمينى) بدون زراعت، نزد خانه محترم تو، سكونت دادم. [اى] پروردگار ما! (آنان را سكونت دادم) تا نماز را برپا دارند؛ پس دلهاى گروهى از مردم را به سوى آنان گرايش ده؛ و آنان را از محصولات روزى ده، تا شايد آنان سپاسگزارى كنند. (37) [اى] پروردگار ما! در حقيقت تو آنچه را پنهان مىكنيم و آنچه را آشكار مىنماييم، مىدانى؛ و هيچ چيزى در زمين و در آسمان بر خدا مخفى نمىماند. (38) ستايش مخصوص خدايى است كه در پيرى، اسماعيل و اسحاق را به من بخشيد؛ قطعاً پروردگار من، شنونده دعاست. (39) پروردگارا، من و برخى از فرزندانم را برپا كننده نماز قرار ده، و [اى] پروردگار ما! دعاى (من) را بپذير. (40) اى پروردگار ما، در روزى كه حساب برپا مىشود، من و پدر و مادرم و مؤمنان را بيامرز! « (41) و هرگز مپندار كه خدا از آنچه ستمكاران انجام مىدهند، غافل است؛ (كيفر) آنان را تنها براى روزى تأخير مىاندازد كه چشمها در آن خيره مىشود؛ (42)