در حالى كه شتابان، سرهايشان را بلند كرده، [و] چشمانشان بر هم نمىخورد؛ و (از وحشت) دلهايشان تهى است! (43) و مردم را هشدار ده، به روزى كه عذاب به سراغشان مىآيد، و كسانى كه ستم كردند مىگويند:» [اى] پروردگار ما! تا سرآمد نزديك (عذاب) ما را به تأخير انداز، تا دعوت تو را بپذيريم و از فرستادگان پيروى كنيم. «و (لى پاسخ مىشنوند كه:) آيا پيش از [اين] سوگند ياد نكرده بوديد كه هيچ فنايى براى شما نيست؟! (44) و در خانههاى كسانى كه به خودشان ستم كردند، سكونت كرديد، و براى شما روشن گرديد كه با آنان چه كرديم؟ و براى شما مَثَلها زديم. (45) و بيقين [با] فريبكاريشان فريب كارى كردند؛ و فريبكاريشان نزد خدا (آشكار) است؛ و اگر چه فريب شان (چنان باشد كه) از آن كوهها از جا كنده شود! (46) پس هرگز مپندار كه خدا از وعدهاش با فرستادگانش، تخلّف مىكند؛ چرا كه خدا شكستناپذيرى صاحب انتقام است. (47) در روزى كه زمين به غير اين زمين، و آسمانها (به آسمانهاى ديگرى) تبديل مىشوند، و (مردم) در برابر خداى يگانه چيره، ظاهر شوند. (48) و در آن روز، خلافكاران را مىبينى در حالى كه نزديك به همديگر در زنجيرها (بسته شده) اند؛ (49) پيراهنهايشان از مِس گداخته است؛ و صورتهايشان را آتش مىپوشاند! (50) تا خدا به هر كس آنچه را كسب كرده جزا دهد، كه خدا حسابرسى سريع است. (51) اين (قرآن)، رساندن (پيام) براى مردم است (تا نصيحت شوند)؛ و تا بوسيله آن هشدار داده شوند، و تا بدانند كه او معبود يگانه است؛ و تا خردمندان يادآور شوند. (52)