و بيقين در آسمان برجهايى قرار داديم، و آن را براى بينندگان آراستيم؛ (16) و آن را از هر شيطان رانده شدهاى حفظ كرديم؛ (17) مگر آن كس كه دزدانه گوش فرا دهد و شهابى روشن او را دنبال كند. (18) و زمين را گسترانديم؛ و در آن [كوههاى] استوارى افكنديم؛ و از هر چيز متناسبى در آن رويانديم؛ (19) و در آن (زمين) براى شما و كسانى كه (شما) روزى دهنده آن [ها] نيستيد، وسايل زندگى قرار داديم. (20) و هيچ چيزى نيست جز آنكه منابعش نزد ماست؛ و [لى] جز به اندازه معيّن آن را فرو نمىفرستيم. (21) و باد [ها] را بارور كننده (ابرها و گياهان) فرستاديم؛ و از آسمان آبى فرو فرستاديم، و شما را با آن سيراب ساختيم؛ در حالى كه شما ذخيرهساز آن نيستيد. (22) و قطعاً ما خود، زنده مىكنيم و مىميرانيم؛ و ما وارث (همه جهان) هستيم. (23) و بيقين پيشگامان شما را شناختيم؛ و يقيناً متأخران را (هم) شناختيم. (24) و در حقيقت پروردگار تو خود، آن (مردم) ان را گردآورى مىكند؛ [چرا] كه او فرزانه داناست. (25) و بيقين انسان را از گِل خشكيدهاى كه از گِل سياه (بدبوى مانده) شكل يافته، گرفته شده بود، آفريديم. (26) و پيش از آن جن را از آتش باد سوزان آفريديم. (27) و (ياد كن) هنگامى را كه پروردگارت به فرشتگان گفت:» در واقع من آفريننده بشرى هستم كه از گِل خشكيدهاى كه از گِل سياهِ (بدبوى مانده) شكل يافته، گرفته شده است؛ (28) و هنگامى كه او را مرتب نمودم، و از روح خود در او دميدم، پس براى او سجده كنان در افتيد. « (29) و فرشتگان همه آنها، دسته جمعى سجده كردند؛ (30) جز ابليس، كه سر باز زد از اينكه با سجده كنندگان باشد. (31)