و خدا براى شما از خانههايتان (مايه) آرامش قرار داد؛ و از پوستهاى دامها خانههايى را براى شما قرار داد كه آن [ها] را روز مسافرتتان و روز اقامتتان، سبك مىيابيد؛ و از پشمهاى آنها و كُركهايشان و موهاى آنها، اثاث (منزل) و كالايى تا زمانى [معيّن قرار داد]. (80) و خدا از آنچه آفريده است سايههايى براى شما قرار داده؛ و از كوهها براى شما پناهگاههايى مقرر كرد؛ و براى شما پيراهنهايى قرار داده، كه شما را از گرما حفظ مىكند؛ و پيراهنهاى (زره پوش) كه شما را از سختى (جنگهاى) تان محافظت مىكند؛ اينگونه نعمتش را بر شما تمام مىكند، تا شايد شما تسليم (فرمان او) شويد. (81) و اگر روى بر تافتند، پس فقط رساندن [پيام روشنگر و] آشكار بر عهده توست. (82) نعمت خدا را مىشناسند، سپس آن را انكار مىكنند! در حالى كه بيشترشان كافرند. (83) و (ياد كن) روزى را كه از هر امتى گواهى (بر آنان) بر مىانگيزيم؛ سپس به كسانى كه كفر ورزيدند، رخصت (سخن گفتن) داده نمىشود؛ و از آنان تقاضاى عذرخواهى نمىشود، (تا مورد رضايت قرار گيرند). (84) و هنگامى كه كسانى كه ستم كردهاند، عذاب را ببينند، پس از (عذاب) آنان كاسته نمىشود؛ و آنان مهلت داده نمىشوند. (85) و هنگامى كه كسانى كه شرك ورزيدند، شريكهاى (معبود) شان را ببينند، مىگويند:» [اى] پروردگار ما! اينان شريكان ما هستند (همان) كسانى كه (ما آنان را) غير از تو همواره مىخوانديم (و مىپرستيديم.) «و [لى شريكان] به سوى آنان سخن پراكنى مىكنند:» كه قطعاً شما دروغگوييد. « (86) و در آن روز، در برابر خدا سر تسليم فرو افكنند، و آنچه را همواره (بر خدا شريك) مىبستند از (نظر) ايشان گم شود. (87)