كسانى كه كفر ورزيدند و (مردم را) از راه خدا باز داشتند، بخاطر فسادى كه همواره مىكردند، عذابى بر عذاب آنان مىافزاييم! (88) و (ياد كن) روزى را كه از هر امّتى، گواهى از خودشان بر آنان بر مىانگيزيم؛ و تو را (نيز) بر آنان شاهد آورديم. و كتاب (قرآن) را بر تو فرو فرستاديم كه بيانگر هر چيز (از كليات دين) و رهنمود و رحمت و مژدهاى براى مسلمانان است. (89) در واقع خدا، به عدالت و نيكى و اداى (حق) نزديكان فرمان مىدهد؛ و از [كار] زشت و ناپسند و ستم منع مىكند؛ (خدا) شما را پند مىدهد، تا شايد شما متذكّر شويد. (90) و به عهد خدا چون پيمان بستيد، وفا كنيد؛ و سوگندها را بعد از استوار كردن آنها مَشكنيد، در حالى كه خدا را ضامن بر (سوگندهاى) تان قرار دادهايد؛ [چرا] كه خدا از آنچه انجام مىدهيد، آگاه است. (91) و همانند آن [زنى] كه رشته خود را پس از محكم (بافتن) وا تابيده از هم مىگسست، مباشيد؛ در حالى كه سوگندهايتان را دستاويز (فساد) بين خودتان بر مىگيريد، بخاطر اينكه گروهى، از گروه [ديگر] افزونترند؛ خدا شما را فقط بدان آزمايش مىكند؛ و روز رستاخيز آنچه را كه همواره در آن اختلاف داشتيد، قطعاً براى شما روشن مىسازد. (92) و اگر (بر فرض) خدا مىخواست، حتماً شما را يك امّت قرار مىداد؛ و ليكن هر كس را بخواهد (بخاطر اعمالش) در گمراهى وا مىنهد، و هر كس را بخواهد (و شايسته بداند) راهنمايى مىكند؛ و قطعاً از آنچه همواره انجام مىداديد، بازپرسى خواهيد شد. (93)