سپس در واقع پروردگارت براى كسانى كه از روى جهالت، [كار] بدى انجام دادهاند، آنگاه بعد از آن توبه كرده و اصلاح نمودند (يارىگر است)؛ البته پروردگارت بعد از آن (كارها) بسيار آمرزنده [و] مهرورز است. (119) براستى كه ابراهيم (سرچشمه) امت، [و فروتن و] فرمانبردار خدا [و] حقگرا بود؛ و از مشركان نبود؛ (120) [و] سپاسگزار نعمتهاى او بود؛ [خدا] او را برگزيد؛ و وى را به راهى راست رهنمايى كرد؛ (121) و در دنيا به او نيكى داديم؛ و قطعاً او در آخرت از شايستگان است. (122) سپس به سوى تو وحى كرديم كه از آيين ابراهيم پيروى كن، در حالى كه حقگراست و از مشركان نبود. (123) (تحريمها و تعطيلى روز) شنبه، تنها بر كسانى مقرر گرديد كه درباره آن اختلاف كردند؛ و قطعاً پروردگارت روز رستاخيز، در باره آنچه همواره در آن اختلاف مىكردند، ميان آنان داورى مىكند. (124) با حكمت و پندِ نيكو، به راه پروردگارت فرا خوان، و با آنان به آن (شيوهاى) كه نيكوتر است، مناظره كن! در حقيقت پروردگارت خود، به كسى كه از راهش گمراه گشته، داناتر است و او به (حال) ره يافتگان (نيز) داناتر است. (125) و اگر (خواستيد) كيفر كنيد، پس همانند چيزى كه بدان مجازات شُديد، كيفر دهيد؛ و اگر شكيبايى كنيد، البته آن براى شكيبايان بهتر است. (126) و شكيبايى كن، و شكيبايى تو جز به (توفيق) خدا نيست؛ و بر (بىايمانى) آنان غم مخور؛ و از آنچه فريبكارى مىكنند (دل) تنگ مباش؛ (127) [چرا] كه خدا، با كسانى است كه خود نگهدارى (و پارسايى) مىكنند، و كسانى كه آنان نيكو كارند. (128)