(ياد كن) روزى را كه هر كس مىآيد، كه از خودش دفاع كند؛ و هر كس، آنچه را انجام داده، به طور كامل بازپس داده مىشود؛ در حالى كه آنان مورد ستم واقع نمىشوند. (111) خدا مَثَلى زده: آبادى كه أمن [و] آرام بود، [و] روزىاش از هر جا فراوان و گوارا، به (مردم) ش مىرسيد، و [لى] نعمتهاى خدا را ناسپاسى كردند، پس خدا بخاطر آنچه همواره با زيركى انجام مىدادند، (طعم) پوشش گرسنگى و ترس را به آن (مردم) چشاند. (112) و بيقين فرستادهاى از ميان آنان به سراغشان آمد، و او را تكذيب كردند؛ پس عذاب [الهى] آنان را فرو گرفت در حالى كه آنان ستمكار بودند. (113) پس، از آنچه خدا روزى شما نموده، در حالى كه حلال [و] پاكيزه است بخوريد؛ و نعمت خدا را سپاس گوييد، اگر شما تنها او را مىپرستيد. (114) [خدا]، تنها (خوردن) مردار و خون و گوشت خوك و آنچه را كه [به هنگام سر بريدن نام] غير خدا بر آن بانگ زده شده، بر شما حرام كرده است؛ و [لى] كسى كه ناچار شود، در صورتى كه ستمگر و متجاوز نباشد، پس (گناهى بر او نيست؛ چرا) كه خدا بسيار آمرزنده [و] مهرورز است. (115) و براى آنچه زبانهاى شما دروغپردازى مىكند، مَگوييد:» اين حلال است و اين حرام. «تا بر خدا دروغ بنديد، در حقيقت كسانى كه بر خدا دروغ مىبندند، رستگار نمىشوند. (116) (بهره آنان از اين دنيا) كالاى اندكى است؛ و برايشان عذاب دردناكى است! (117) و آنچه را پيش از [اين] بر تو حكايت كرديم، بر كسانى كه يهودى شدند، حرام نموديم؛ و (ما) به آنان ستم نكرديم، و ليكن همواره بر خودشان ستم مىكردند. (118)