و آن (قرآن) را به حق فرو فرستاديم؛ و به حق فرود آمد؛ و تو را، جز مژدهآور و هشدارگر، نفرستاديم. (105) و قرآن را (آيات) ش را از هم جدا كرديم، تا آن را با درنگ بر مردم بخوانى؛ و آن را (به تدريج) كاملًا فرو فرستاديم. (106) بگو:» (خواه) بدان ايمان آوريد، يا ايمان نياوريد، حتماً كسانى كه پيش از آن، به آنان علم داده شده، هنگامى كه (قرآن) بر آنان خوانده مىشود، سجدهكنان با چانه (و صورت بر زمين) مىافتند؛ (107) و مىگويند:» منزّه است پروردگار ما، حتماً وعده پروردگار ما واقع شدنى است. « (108) و به چانه (و صورت بر زمين) مىافتند، در حالى كه مىگريند، و (تلاوت قرآن) بر فروتنى آنان مىافزايد! (109) (اى پيامبر) بگو:»» خدا «را بخوانيد يا» گستردهمهر «را بخوانيد، هر كدام را بخوانيد، پس نامهاى نيكو فقط از آنِ اوست. «و نمازت را با صداى بلند مخوان، و (نيز) آن را بسيار آهسته مخوان، و بين آن (دو) راهى بجوى. (110) و بگو:» ستايش مخصوص خدايى است كه هيچ فرزندى برنگزيده، و برايش هيچ همتايى در فرمانروايى نيست، و در برابر خوارىِ (فرضى)، هيچ سرپرستى (و ياورى) براى او نيست. «و او را كاملًا بزرگ شمار. (111) 18- سورة الكهف به نام خداى گستردهمهرِ مهرورز ستايش مخصوص خدايى است كه كتاب (قرآن) را بر بندهاش فرو فرستاد، و هيچ انحرافى در آن قرار نداد؛ (1) در حالى كه استوار است؛ تا از جانب او، سختىِ (عذاب) شديد را (به كافران) هشدار دهد! و به مؤمنانى كه كارهاى شايسته انجام مىدهند، مژده دهد كه براى آنان پاداش نيكويى است؛ (2) در حالى كه هميشه در آن ماندگارند. (3) و (نيز) به كسانى كه گفتند:» خدا، فرزندى گزيده است. «هشدار دهد. (4)