و هر كس را خدا هدايت كند، پس هدايت (واقعى) يافته است؛ و كسانى را كه در گمراهى وانهد، پس هيچ (ياوران و) سرپرستانى غير او برايشان نخواهى يافت؛ و آنان را روز رستاخيز گردآورى مىكنيم، در حالى كه نابينا و گنگ و ناشنوايند، بر صورتهايشان (كشيده مىشوند،) مقصدشان جهنّم است! هر گاه (آتش) فرو نشيند، شعله فروزان (آتش) ى بر آنان مىافزاييم! (97) اين [ها] كيفر آن (گمراه) ان است، به سبب اينكه آنان، به آيات ما كفر ورزيدند و گفتند:» آيا هنگامى كه استخوان و (پوسيده) پراكنده شديم، آيا حتماً ما با آفرينش جديدى بر انگيخته مىشويم؟! « (98) و آيا اطلاع نيافتهاند كه خدايى كه آسمانها و زمين را آفريده، تواناست بر اينكه مِثل آنان را بيافريند؟! و براى آنان سرآمدى- كه هيچ ترديدى در آن نيست- قرار داده؛ و [لى] ستمكاران (از هر چيزى) جز انكار سر باز مىزنند. (99) بگو:» اگر (بر فرض) شما مالك منابع رحمت پروردگار من بوديد؛ در آن صورت، از بيم مصرف كردن (و فقر)، حتماً (از بخشش) خوددارى مىكرديد. «و انسان بخيل است. (100) و بيقين به موسى نُه نشانه (معجزهآساى) روشن داديم؛ پس از بنى اسرائيل (فرزندان يعقوب در مورد آنها) بپرس، آن زمان كه (موسى) به سراغ آنان آمد و فرعون به او گفت:» اى موسى، در واقع من گمان مىكنم كه تو جادو زدهاى. « (101) (موسى) گفت:» بيقين مىدانى اين (معجزه) ها را جز پروردگار آسمانها و زمين نفرستاده است، در حالى كه دليلهاى بينشآور است؛ اى فرعون در حقيقت، من گمان مىكنم كه تو هلاك شدهاى. « (102) و (فرعون) اراده كرد كه آنان را از سرزمين (مصر) بَر كَنَد، و [لى] او و تمام كسانى را كه با وى بودند، غرق كرديم! (103) و بعد از آن به بنى اسرائيل (فرزندان يعقوب) گفتيم:» در (اين) سرزمين ساكن شويد؛ و هنگامى كه وعده آخرت فرا رسد، شما را به صورت دستهجمعى مىآوريم. « (104)