(ذو القرنين) گفت:» اين رحمتى از جانب پروردگار من است؛ و هنگامى كه وعده پروردگارم فرا رسد، آن (سدّ) را خُرد و هموار گرداند؛ و وعده پروردگارم حق است. « (98) و در آن روز برخى آنان را رها مىكنيم كه در برخى [ديگر] موج زنند، و در شيپور دميده مىشود؛ و آنان را كاملًا جمع مىكنيم؛ (99) و در آن روز، جهنّم را بر كافران آشكارا عرضه مىداريم؛ (100) (همان) كسانى كه چشمانشان در پرده (غفلت) ى از ياد من بود، و هيچگاه قدرت شنوايى نداشتند. (101) آيا كسانى كه كفر ورزيدند، پنداشتند كه جز من، بندگانم را بعنوان سرپرستان (خود) مىگيرند؟! در حقيقت ما جهنّم را براى كافران، (بعنوان جايگاه نخستين) پذيرايى آماده كردهايم! (102) بگو:» آيا شما را از زيانكارترين (مردم در) كارها، خبر دهيم؟ (103) (همان) كسانى كه تلاششان در زندگى پست (دنيا) گم شده؛ در حالى كه آنان مىپندارند كه ايشان كار زيركانهاى را نيكو انجام مىدهند. « (104) آنان كسانى هستند كه به نشانههاى پروردگارشان و ملاقات او كفر ورزيدند، و اعمالشان تباه شد؛ و براى شان روز رستاخيز، هيچ (ميزان و) ارزشى نمىنهيم. (105) اين (گونه) است، پاداش آنان جهنّم است، بخاطر اينكه كفر ورزيدند و نشانههاى من و فرستادگانم را به ريشخند گرفتند. (106) بيقين كسانى كه ايمان آوردند و [كارهاى] شايسته انجام دادند، بوستانهاى فردوس (نخستين) پذيرايى براى آنان است؛ (107) در حالى كه در آن ماندگارند؛ [و] از آنجا هيچ انتقالى را طلب نمىكنند. (108) بگو:» اگر (بر فرض) دريا [ها] براى (نوشتن آفريدهها و) كلمات پروردگارم مركّب شود، حتماً دريا [ها] پايان مىگيرد، پيش از آنكه (آفريدهها و) كلمات پروردگارم پايان يابد؛ و اگر چه همانند آن (درياها) را به مدد (آنها) آوريم. « (109) بگو:» من فقط بشرى همانند شما هستم؛ به سوى من وحى مىشود كه معبودتان معبودى يگانه است؛ و هر كس به ملاقات پروردگارش همواره اميد دارد، پس بايد كار شايستهاى انجام دهد، و هيچ كس را در عبادت پروردگارش شريك نكند. « (110)