اين (مطالب) بخاطر آن است كه تنها خدا حق است؛ و اينكه او مردگان را زنده مىكند؛ و اينكه او بر هر چيزى تواناست. (6) و اينكه ساعت (رستاخيز) آمدنى است در حالى كه هيچ ترديدى در آن نيست؛ و اينكه خدا كسانى را كه در قبرها هستند بر مىانگيزد. (7) و از (ميان) مردم كسى است كه بدون هيچ دانش و هيچ رهنمود و هيچ كتاب روشنى بخشى، درباره خدا مجادله مىكند؛ (8) در حالى كه (از روى تكبّر) پهلويش بر مىتابد، تا (مردم را) از راهِ خدا گمراه سازد؛ براى او در دنيا رسوايى است؛ و در روز رستاخيز، عذاب سوزان را به او مىچشانيم! (9) (در حالى كه به او گفته مىشود:) اين (عذاب) بخاطر دستاورد پيشين توست؛ و [بخاطر] اينكه خدا هرگز نسبت به بندگان بيدادگر نيست. (10) و از (ميان) مردم كسى است كه خدا را بر حاشيه (منافع خويش) مىپرستد، و اگر به او نيكى رسد، بدان آرامش يابد، و اگر آزمايشى به او رسد، (به سوى كفر) رويش را بر مىگرداند؛ (او) در دنيا و آخرت زيان كرده است، اين تنها زيان آشكار است. (11) غير از خدا چيزى را كه زيانى به او نمىرساند و چيزى را كه به او سودى نمىبخشد، مىخواند؛ اين تنها گمراهى دور است. (12) كسى را مىخواند كه حتماً زيانش از سودش نزديكتر است؛ البته بد سرپرست (و ياورى) است و مسلماً بد همدمى است. (13) در حقيقت خدا كسانى را كه ايمان آوردند و [كارهاى] شايسته انجام دادهاند، در بوستانهاى (بهشتى) وارد مىكند كه نهرها از زير [درختان] ش روان است؛ كه خدا هر چه را بخواهد انجام مىدهد. (14) هر كس يقين دارد كه خدا او (و پيامبرش) را در دنيا و آخرت يارى نخواهد كرد، (و از اين نظر عصبانى است،) پس طنابى به سوى بالا بكشد، سپس بايد (آن را) قطع كند، و بايد نظر كند كه آيا نيرنگش چيزى را كه (او را) به خشم آورده، حتماً از بين مىبرد؟! (15)