و اينگونه آن [قرآن] را، در حالى كه آيات روشن است، فرو فرستاديم؛ و خدا هر كس را بخواهد راهنمايى مىكند. (16) در حقيقت كسانى كه (به پيامبر اسلام) ايمان آوردهاند، و كسانى كه به (آيين) يهود گرويدند، و صابئان (پيرو يحياى پيامبر) و مسيحيان و زردشتيان و كسانى كه شرك ورزيدند، مسلماً خدا روز رستاخيز، در ميان آنان (داورى كرده و) جدايى مىاندازد؛ [چرا] كه خدا بر هر چيز گواه است. (17) آيا اطلاع نيافتى كه خدا، برايش (تمام) كسانى كه در آسمانها و كسانى كه در زمينند و خورشيد و ماه و ستارگان و كوهها و درختان و جنبندگان، و بسيارى از مردم، سجده مىكنند؟! و [لى] بسيارى (از مردم) عذاب بر آنان ثابت گرديده است. و هر كس را خدا خوار كند، پس هيچ (كس) گراميش ندارد؛ [چرا] كه خدا آنچه را بخواهد (و مصلحت بداند) انجام مىدهد. (18) اين دو (گروه) دشمنان يكديگرند كه درباره پروردگارشان كشمكش مىكنند؛ پس كسانى كه كفر ورزيدند، لباسهايى از آتش براى آنان بريده شده است، در حالى كه از بالاى سرشان آب سوزان ريخته مىشود؛ (19) آنچه در شكمهاى آنان است و پوستها، بدان گداخته مىشود؛ (20) و براى آنان گرزهاى آهنين است. (21) هر گاه بخواهند از (شدّت) اندوه، از آن (دوزخ) خارج شوند، در آن بازگردانده شوند؛ و (به آنان گفته مىشود:) عذاب سوزان را بچشيد! (22) در حقيقت خدا كسانى را كه ايمان آوردند و [كارهاى] شايسته انجام دادند، در بوستانهاى (بهشتى) وارد مىكند كه نهرها از زير [درختان] ش روان است؛ در آنجا با دستبندهايى از طلا و مرواريد آراسته مىشوند؛ و لباسهايشان در آنجا حرير است. (23)