و از تو مىخواهند كه در عذاب شتاب ورزى؛ و خدا از وعدهاش تخلّف نمىورزد. و در حقيقت نزد پروردگارت، يك روز، همانند هزار سال است از آنچه مىشماريد. (47) و چه بسيار (مردم) آبادى كه به آنها مهلت دادم، در حالى كه آن (مردم) ستمكار بودند؛ سپس آنها را گرفتار (مجازات) ساختم! و فرجام (همه) فقط به سوى من است. (48) بگو:» اى مردم! من براى شما فقط هشدارگرى روشنگرم. (49) پس كسانى كه ايمان آوردند و [كارهاى] شايسته انجام دادند، آمرزش و روزىِ ارجمندى براى آنان است. (50) و كسانى كه در (ردّ) آيات ما تلاش كردند، در حالى كه (به خيال خود) عاجز كننده (ما) هستند، آنان اهل دوزخند. « (51) و پيش از تو هيچ فرستاده و پيامبرى نفرستاديم، جز اينكه هر گاه آرزو مىكرد (و طرحى مىريخت)، شيطان در آرزو (و طرحها) يش (شبهه) مىافكند؛ و [لى] خدا آنچه را شيطان مىافكند، از ميان مىبرد؛ سپس خدا آياتش را استحكام مىبخشيد- و خدا داناى فرزانه است- (52) تا آنچه را شيطان القا مىكند، آزمايشى قرار دهد براى كسانى كه در دلهايشان [نوعى] بيمارى است، و آنها كه سخت دلند- و قطعاً ستمكاران در جدايى (و ستيزىِ) دور و درازند- (53) و تا كسانى كه به آنان علم داده شده، بدانند كه اين (قرآن) حق است در حالى كه از جانب پروردگار توست، و بدان ايمان آورند، و دلهايشان در برابر آن فروتن گردد؛ و خدا كسانى را كه ايمان آوردند، مسلماً به سوى راهى راست راهنمايى مىكند. (54) و كسانى كه كفر ورزيدند، پيوسته از آن (قرآن) در شك هستند، تا ساعت (رستاخيز) ناگهان براى شان فرا رسد، يا عذاب روزى نازا (و غير قابل تكرار) به سراغشان آيد! (55)