در آن روز، فرمانروايى از آنِ خداست؛ ميان آنان داورى مىكند، پس كسانى كه ايمان آورده و [كارهاى] شايسته انجام دادهاند، در بوستانهاى پر نعمت (بهشتى) هستند. (56) و كسانى كه كفر ورزيدند و نشانههاى ما را دروغ انگاشتند، پس آنان عذابى خوار كننده براى شان (آماده) است! (57) و كسانى كه در راه خدا هجرت كردند، سپس كشته شدند يا مردند، قطعاً خدا به آنان رزق نيكويى روزى مىدهد؛ و مسلماً تنها خدا، بهترين روزى دهندگان است. (58) البته آنان را به جايگاهى وارد مىكند كه از آن خشنود خواهند بود؛ و قطعاً خدا دانايى بردبار است. (59) (حكم خدا) اين است، و هر كس همانند چيزى كه بدان مجازات شده، كيفر دهد، سپس بر او ستم شود، قطعاً خدا او را يارى خواهد كرد؛ مسلماً خدا بخشاينده [و] بسيار آمرزنده است. (60) اين (وعده يارى) بخاطر آن است كه خدا شب را در روز وارد مىكند، و روز را در شب وارد مىكند؛ و اينكه خدا شنواى بيناست. (61) (و نيز) اين بخاطر آن است كه تنها خدا حقّ است؛ و اينكه فقط آنچه را جز او مىخوانند (و پرستش مىكنند) باطل است؛ و اينكه تنها خدا بلند مرتبه [و] بزرگ است. (62) آيا نظر نكردهاى كه خدا از آسمان، آبى فرو فرستاد، پس زمين سرسبز گرديد؟ كه خدا لطيف [و] آگاه است. (63) آنچه در آسمانها و آنچه در زمين است فقط از آنِ اوست؛ و مسلماً خدا توانگر [و] ستوده است. (64)