و از آسمان، آبى به اندازه فرو فرستاديم؛ و آن را در زمين جايگزين كرديم، و ما مسلماً بر [از بين] بردن آن تواناييم. (18) پس به وسيله آن بوستانهايى از درختان خرما و انگورها براى شما پديد آورديم، كه در آنها ميوههاى فراوان براى شماست؛ و از آنها مىخوريد. (19) و (نيز) درخت (زيتون) ى كه از كوه پربركت (طُور سَينا) بيرون مىآيد كه با روغن و» نان خورشى «براى خورندگان مىرويد. (20) و قطعاً در (وجود) دامها، براى شما عبرتى است؛ از آنچه در شكم آنهاست به شما (شير) مىنوشانيم. و براى شما در آنها سودهاى فراوان است؛ و از (گوشت) آنها مىخوريد؛ (21) و بر آنها و بر كشتىها حمل مىشويد. (22) و بيقين نوح را به سوى قومش فرستاديم؛ و گفت:» اى قوم [من]! خدا را پرستش كنيد، كه هيچ معبودى جز او براى شما نيست؛ پس آيا خودنگهدارى (و پارسايى) نمىكنيد؟! « (23) و اشراف قومش كه كفر ورزيدند، گفتند:» اين (نوح) جز بشرى مثل شما نيست، كه مىخواهد بر شما برترى جويد؛ اگر (بر فرض) خدا مىخواست (پيامبرى بفرستد)، حتماً فرشتگانى فرود مىآورد؛ (ما) در نياكان نخستين خود اين را نشنيدهايم! (24) او نيست جز مردى كه در وى (حالت) جنون است؛ پس تا مدّتى براى (مرگ يا بهبودى) او انتظار بكشيد. « (25) (نوح) گفت:» پروردگارا! مرا در برابر تكذيبهاى آنان يارى كن. « (26) و به سوى او وحى كرديم كه:» زير نظر ما، و (بر اساس) وحى ما با زيركى كشتى را بساز. و هنگامى كه فرمان (عذاب) ما فرا رسد، و تنور فوران كند، پس از هر [حيوانى، يك] جفت دوتايى و خانوادهات را در آن وارد كن؛ مگر كسى از آنان كه قبلًا در باره او سخن رفته است؛ و در باره كسانى كه ستم كردند با من سخن مگوى، [چرا] كه آنان غرق شدنى هستند. (27)