و هنگامى كه تو و كسانى كه به همراه تواند بر كشتى قرار گرفتيد، پس بگو: ستايش مخصوص خدايى است كه ما را از گروه ستمكاران نجات بخشيد! « (28) و بگو:» پروردگارا! مرا در منزلگاهى خجسته فرود آر، در حالى كه تو بهترين فرود آورندگانى. « (29) مسلماً در اين (ماجرا) نشانههايى است، و حتماً [ما] آزمايش كننده بوديم. (30) سپس گروههاى ديگرى را بعد از آنان پديد آورديم؛ (31) و در ميان آنان فرستادهاى از [خود] شان فرستاديم كه:» خدا را پرستش كنيد كه هيچ معبودى جز او براى شما نيست؛ پس آيا خودنگهدارى (و پارسايى) نمىكنيد؟! « (32) و اشراف قومش كه كفر ورزيدند، و ملاقات (جهان) آخرت را دروغ انگاشتند، و در زندگى پست (دنيا) آنان را كامروا ساختيم، گفتند:» اين جز بشرى مثل شما نيست، مىخورد از آنچه [شما] از آن مىخوريد؛ و مىنوشد از آنچه مىنوشيد! (33) و اگر از بشرى مثل خودتان اطاعت كنيد مسلماً شما در اين هنگام زيانكاريد. (34) آيا [او] به شما وعده مىدهد كه هنگامى كه شما مُرديد و خاك و استخوانهايى (پوسيده) شديد، (باز) شما (از قبرها) بيرون آورده مىشويد؟! (35) دور است دور است، آنچه وعده داده مىشويد! (36) اين جز زندگى پست (دنيايى) ما نيست، (برخى) مىميريم و (برخى) زندگى مىكنيم، و ما برانگيخته نخواهيم شد! (37) او جز مردى كه بر خدا دروغ بسته، نيست؛ و ما تصديق كننده او نيستيم! « (38) (پيامبرشان) گفت:» پروردگارا! مرا در برابر تكذيبهاى آنان يارى كن. « (39) (خدا) فرمود:» پس از اندكى حتماً پشيمان خواهند گشت. « (40) پس بانگ (مرگبار) آنان را به حق فرو گرفت؛ و آنان را (همچون) خاشاكى بر سيلاب قرار داديم؛ و قوم ستمكار (از رحمت خدا) دور باد! (41) سپس گروههاى ديگرى را بعد از آنان پديد آورديم. (42)