و اگر (بر فرض) به آنان رحم كنيم و آنچه از (رنج و) زيان به آنان (رسيده) برطرف سازيم، حتماً در طغيانشان لجاجت مىورزند در حالى كه سرگردانند. (75) و بيقين آنان را به عذاب گرفتار ساختيم (تا بيدار شوند)! و [لى] آنان در برابر پروردگارشان تسليم نگرديدند، و فروتن نشدند. (76) تا هنگامى كه بر آنان درى با عذاب شديد گشوديم، بناگاه آنان در آن (حال) مأيوس شدند. (77) و او كسى است كه براى شما گوش و چشمها و دلهاى [سوزان] پديد آورد، چه اندك سپاسگزارى مىكنيد. (78) و او كسى است كه شما را در زمين آفريد؛ و فقط به سوى او گردآورى مىشويد. (79) و او كسى است كه زنده مىكند و مىميراند؛ و پى در پى آمدن شب و روز، تنها از آنِ اوست؛ پس آيا خردورزى نمىكنيد؟! (80) (نه،) بلكه (آنان نيز) مِثل آنچه پيشينيان گفته بودند، گفتند. (81) گفتند:» آيا هنگامى كه مُرديم و خاك و استخوانهايى (پوسيده) شديم، آيا حتماً ما برانگيخته مىشويم؟! (82) بيقين اين (رستاخيز) از پيش به ما و نياكانمان وعده داده شد؛ اين جز افسانههاى پيشينيان نيست. « (83) بگو:» اگر بدانيد، زمين و كسانى كه در آن هستند از آنِ چه كسى است؟! « (84) بزودى خواهند گفت:» فقط از آنِ خداست. «بگو:» آيا (غافليد) و متذكّر نمىشويد؟! « (85) بگو:» چه كسى پروردگار آسمانهاى هفتگانه، و پروردگار تخت بزرگ (جهاندارى و تدبير هستى) است؟ « (86) بزودى خواهند گفت:» فقط از آنِ خداست! «بگو:» پس آيا خودنگهدارى (و پارسايى) نمىكنيد؟! « (87) بگو:» اگر مىدانيد، چه كسى فرمانروايى مطلق هر چيزى به دست اوست، و او پناه مىدهد، و به او پناه داده نمىشود؟! « (88) بزودى خواهند گفت:» فقط از آنِ خداست! «بگو:» پس چگونه سحر مىشويد؟! « (89)