در واقع كسانى كه آن دروغ بزرگ را (به ميان) آوردند، گروهى پيوسته از شما هستند؛ مپنداريد كه آن (ماجرا) براى شما بد است، بلكه آن براى شما نيكوست؛ براى هر انسانى از آنان، آن گناهى است كه بدست آورده است؛ و كسى از آنان كه عمده آن (دروغ) را سرپرستى كرد، عذاب بزرگى براى اوست! (11) چرا هنگامى كه آن (دروغ بزرگ) را شنيديد، مردان مؤمن و زنان مؤمن به خودشان گمان نيك نبردند و نگفتند اين دروغ بزرگِ آشكارى است؟! (12) چرا چهار گواه بر آن نياوردند؟! و اكنون كه اين گواهان را نياوردند، پس تنها آنان در نزد خدا دروغگويانند. (13) و اگر بخشش خدا و رحمتش در دنيا و آخرت بر شما نبود، حتماً بخاطر آنچه در آن وارد شديد، عذاب بزرگى به شما مىرسيد. (14) (ياد كن) هنگامى را كه آن (دروغ بزرگ) را از زبانهاى يكديگر دريافت مىكرديد، و با دهانهايتان چيزى را مىگفتيد كه هيچ علمى بدان نداشتيد؛ و آن را آسان مىپنداشتيد در حالى كه آن نزد خدا بزرگ است! (15) و چرا هنگامى كه آن (دروغ بزرگ) را شنيديد نگفتيد:» براى ما شايسته نيست كه درباره اين (مطلب) سخن گوييم؛ (خدايا) منزّهى تو، اين تهمت بزرگى است؟! « (16) خدا شما را پند مىدهد، كه اگر مؤمن هستيد، مبادا هرگز به مِثل اين (سخن) باز گرديد. (17) و خدا آيات را براى شما روشن بيان مىكند، و خدا داناى فرزانه است. (18) در حقيقت كسانى كه دوست دارند كه زشتكارى در ميان كسانى كه ايمان آوردند، گسترشى آشكار يابد، براى آنان در دنيا و آخرت عذابى دردناك است؛ و خدا مىداند و شما نمىدانيد. (19) و اگر بخشش خدا و رحمتش بر شما نبود، و اينكه خدا مهربانى مهرورز است، (حتماً عذابى بزرگ بر شما مىرسيد.) (20)