و مرا از وارثان بوستان پر نعمت (بهشت) قرار ده؛ (85) و پدر (مادر يا عموي) م را بيامرز، [چرا] كه او از گمراهان بود. (86) و در روزى كه (مردم) برانگيخته مىشوند، مرا رسوا مكن. (87) (همان) روزى كه هيچ ثروت و پسرانى سود نمىبخشد. (88) مگر كسى كه با دلى سالم به نزد خدا آيد. (89) و (در آن روز) بهشت براى پارسايان (خود نگهدار) نزديك مىشود؛ (90) و دوزخ براى گمراهان ظاهر مىگردد؛ (91) و به آنان گفته مىشود:» آنچه غير از خدا، همواره مىپرستيديد، كجاست؟ (92) آيا شما را يارى مىكنند، يا يارى مىجويند (و عذاب را از خودشان دفع مىكنند)؟! « (93) پس آن (معبود) ان و گمراهان و لشكريان ابليس همگى در آن (دوزخ) سرنگون مىشوند؛ (94) پس آن (معبود) ان و گمراهان و لشكريان ابليس همگى در آن (دوزخ) سرنگون مىشوند؛ (95) در حالى كه آنان در آنجا [با يكديگر] كشمكش مىكنند، گويند: (96) » به خدا سوگند مسلماً در گمراهى آشكارى بوديم، (97) آنگاه كه شما را با پروردگار جهانيان مساوى مىشمرديم! (98) و جز خلافكاران، ما را گمراه نكردند. (99) و هيچ شفاعت كننده و دوست گرمِ نزديكى براى ما نيست. (100) و هيچ شفاعت كننده و دوست گرمِ نزديكى براى ما نيست. (101) و كاش براى ما بازگشتى [به دنيا] بود، تا از مؤمنان مىشديم! « (102) قطعاً در آن [ها] نشانهاى است، و [لى] بيشترشان مؤمن نيستند. (103) و مسلماً تنها پروردگار تو شكستناپذير [و] مهرورز است. (104) قوم نوح فرستادگان [خدا] را تكذيب كردند؛ (105) هنگامى كه برادرشان نوح به آنان گفت:» آيا خودنگهدارى (و پارسايى) نمىكنيد؟! (106) در حقيقت من فرستادهاى درستكار براى شما هستم؛ (107) پس [خودتان را] از [عذاب] خدا حفظ كنيد و [مرا] اطاعت كنيد؛ (108) و از شما هيچ پاداشى بر اين (رسالت) نمىطلبم؛ پاداش من جز بر [عهده] پروردگار جهانيان نيست؛ (109) پس [خودتان را] از [عذاب] خدا حفظ كنيد و [مرا] اطاعت كنيد. « (110) گفتند:» آيا به تو ايمان آوريم در حالى كه فرومايگان از تو پيروى كردهاند؟! « (111) (نوح) گفت:» و به آنچه همواره انجام مىدادند چه علمى دارم؟ (112) حساب آنان جز بر پروردگار من نيست، اگر (بر فرض با درك حسّى) متوجه شويد. (113) و من طرد كننده مؤمنان نيستم؛ (114)