و از نشانههاى او اين است كه: بادها را مژده رسان مىفرستد و تا شما را از (باران) رحمتش بچشاند، و تا كشتىها به فرمانش روان شوند، و تا از بخشش او (روزى) بجوييد؛ و باشد كه شما سپاسگزارى كنيد. (46) و بيقين پيش از تو فرستادگانى را به سوى قومشان فرستاديم و با دليلهاى روشن به سراغ آنان آمدند. و از كسانى كه خلافكارى كردند انتقام گرفتيم؛ و يارى مؤمنان، حقّى بر عهده ماست. (47) خدا كسى است كه بادها را مى فرستد و ابرى را بر مىانگيزند، و آن را در آسمان، هر گونه كه بخواهد، مىگستراند و آن را قطعه قطعه مىگرداند، پس باران را مىبينى در حالى كه از لا بلاى آن خارج مىشود؛ و هنگامى كه آن (باران) را به هر كس از بندگانش كه بخواهد، برساند، ناگهان آنان شادى مىكنند (و مژده مىدهند)! (48) و مسلماً پيش از آنكه برآنان فروفرستاده شود (دقيقاً تا) پيش از آن مأيوس بودند. (49) پس به آثار رحمت الهى بنگر كه چگونه زمين را بعد از مردنش زنده مىكند؛ قطعاً آن (خدا) زنده كننده مردگان است و او بر هر چيزى تواناست. (50) و اگر بادى (سوزان) بفرستيم و آن را زرد شده ببينند، حتماً بعد از آن ناسپاس مىگردند. (51) پس در حقيقت تو ن (مىتوانى سخن را) به گوش مردگان برسانى، و ن (مىتوانى) صدايت را به گوش ناشنوايان برسانى، هنگامى كه پشت كرده روى برمىتابند. (52) و تو راهنماى كور (دل) ان از گمراهىشان نيستى، (تو سخنت را) نمىشنوانى جز به كسانى كه به نشانههاى ما ايمان مىآورند؛ چرا كه آنان تسليم شده اند. (53) خدا كسى است كه شما را از كمتوانى آفريد؛ سپس بعد از كمتوانى، نيرويى قرارداد، آنگاه بعد از نيرو (مندى) كمتوانى و پيرى قرارداد؛ (خدا) آنچه را بخواهد مى آفريند، و او دانا [و] تواناست. (54)