مردان، [مايه] پايدارى زنانند؛ بخاطر آنكه خدا برخى آنان را بر برخى [ديگر] برترى داد، و بخاطر آنچه از اموالشان (در مورد زنان) هزينه مىكنند. و زنانِ شايسته فرمانبردارانى فروتنند، كه به پاس آنچه خدا [براى آنان] حفظ كرده، در غياب (همسر خود، اسرار و حقوق او را،) نگهبانند. و زنانى را كه از نافرمانى شان ترس داريد، پس پندشان دهيد؛ و (اگر مؤثر واقع نشد،) در خوابگاهها از ايشان دورى گزينيد؛ و (اگر هيچ راهى نبود، به آهستگى و به قصد تأديب) آنان را بزنيد. و اگر از شما اطاعت كردند، پس هيچ راهى بر (اى تعدّى به) آنان مَجوييد؛ كه خدا بلند مرتبهاى بزرگ است. (34) و اگر از جدايى ميان آن دو (همسر) مىترسيد، پس داورى از خانواده آن (شوهر)، و داورى از خانواده آن (زن تعيين كنيد و) بفرستيد؛ اگر اين دو [داور]، تصميم به اصلاح داشته باشند، خدا ميان آن دو سازگارى خواهد داد؛ براستى كه خدا، داناى آگاه است. (35) و خدا را بپرستيد؛ و هيچ چيز را با او شريك مگردانيد؛ و نيكى كنيد به پدر و مادر، و به نزديكان و يتيمان و بينوايان، و همسايه نزديك، و همسايه دور، و دوست [و همنشين]، و در راه مانده و آنچه (از بردگان) كه شما مالك هستيد؛ كه خدا كسى را كه متكبّرِ خيالپرداز [و] فخر فروش است، دوست نمىدارد. (36) [همان] كسانى كه بُخل مىورزند، و مردم را به بُخل فرمان مىدهند، و آنچه را خدا از بخشش خود به آنان داده، پنهان مىكنند. و براى كافران، عذابى خوار كننده آماده كردهايم. (37)