و [همان] كسانى كه اموالشان را براى نشان دادن به مردم انفاق مىكنند، و به خدا و روز بازپسين ايمان نمىآورند. و هر كس شيطان همنشين او باشد، پس (شيطان) همنشين بدى است. (38) و چه [زيانى] براى شان داشت، اگر (بر فرض) به خدا و روز بازپسين ايمان مىآوردند، و از آنچه خدا روزيشان داده، (در راه او) مصرف مىكردند؟! و خدا به (احوال) آنان داناست. (39) براستى كه خدا (به اندازه) سنگينى ذرّهاى ستم نمىكند؛ و اگر (آن ذرّه) كار نيكى باشد، آن را دو [يا چند] برابر مىكند؛ و از نزد خويش، پاداشى بزرگ مىدهد. (40) و [حال آنان] چگونه است آنگاه كه از هر امّتى، گواهى مىآوريم، و تو را [نيز] بر آنان گواه آوريم؟! (41) در آن روز، كسانى كه كفر ورزيدهاند، و فرستاده (خدا) را نا فرمانى كردهاند، آرزو مىكنند، كه آنان با (خاكِ) زمين يكسان مىشدند؛ و (با آن همه گواهان،) هيچ سخنى را از خدا پوشيده نمىدارند. (42) اى كسانى كه ايمان آوردهايد! در حالى كه شما مست هستيد، به (مسجد و) نماز نزديك نشويد، تا بدانيد چه مىگوييد؛ و (همچنين) در حال جنابت (به نماز و مسجد وارد نشويد.) تا غسل كنيد- مگر اينكه (مسافر و) رهگذر باشيد- و اگر بيماريد، يا در مسافرتيد، [و] يا يكى از شما، از مكان پست (دستشويى) آمد، و يا با زنان تماس (جنسى) داشتيد، و آبى (براى وضو يا غسل) نيافتيد، پس بر زمين پاكِ (نيكو) تيمّم كنيد؛ و بر چهرههايتان و دستهايتان بكشيد؛ براستى خدا، بسيار بخشنده [و] بسيار آمرزنده است. (43) آيا نظر نمىكنى به سوى كسانى كه بهرهاى از كتاب [خدا] به آنان داده شده است؟ در حالى كه گمراهى را مىخرند، و مىخواهند كه [شما نيز] راه را گم كنيد. (44)