آنان كسانى هستند كه خدا، از رحمت خود دورشان ساخته است؛ و خدا هر كس را از رحمت خود دور سازد، پس هيچ ياورى براى او نخواهى يافت. (52) آيا آن (يهودي) ان سهمى از فرمانروايى [و قضاوت] دارند؟ (اگر چنين بود) پس در آن صورت كمترين چيزى به مردم نمىدادند. (53) يا اينكه نسبت به مردم [پيامبر و اهل بيتش]، بر آنچه خدا از فضلش به آنان عطا كرده، رشك مىورزند؟! و بيقين [ما] به خاندان ابراهيم، (كه يهود از آنها هستند نيز،) كتاب [الهى] و حكمت داديم؛ و فرمانروايى بزرگى به آنان عطا كرديم. (54) و [لى] برخى از آنان كسانى هستند كه به آن ايمان آوردند، و برخى از آنان كسانى هستند كه (راه مردم را) بر آن بستند؛ و (براى مجازات آنها) شعله فروزان (آتش) جهنّم كافى است! (55) براستى كسانى كه به آيات ما كفر ورزيدند، آنان را در آينده به آتشى وارد مىكنيم (و مىسوزانيم) كه هر گاه پوستهايشان (در آن) بريان گردد (و بسوزد)، پوستهايى غير از آنها بر جايش نهيم، تا عذاب (الهى) را بچشند؛ بدرستى كه خدا، شكستناپذيرى فرزانه است. (56) و كسانى كه ايمان آوردند و [كارهاى] شايسته انجام دادند، بزودى آنان را در بوستانهاى (بهشتى) وارد مىكنيم كه از زير [درختان] ش نهرها روان است؛ در حالى كه جاودانه در آن ماندگارند؛ [و] در آنجا همسرانى پاكيزه برايشان خواهد بود؛ و آنان را در سايهاى پايدار (و فرح بخش) وارد مىكنيم. (57) براستى خدا به شما فرمان مىدهد كه امانتها را به اهلش رد كنيد؛ و هنگامى كه ميان مردم داورى مىكنيد، به عدالت داورى كنيد. در حقيقت نيكو چيزى است كه خدا شما را به آن پند مىدهد؛ بدرستى كه خدا، شنواى بيناست. (58) اى كسانى كه ايمان آوردهايد! خدا را اطاعت كنيد؛ و فرستاده [خدا] و صاحبان امر (خود) تان را اطاعت نماييد. و اگر در چيزى با همديگر اختلاف كرديد، پس آن را به خدا و فرستاده (اش) ارجاع دهيد (و از آنها داورى بطلبيد) اگر به خدا و روز بازپسين ايمان داريد، اين (كار) بهتر و فرجام (ش) نيكوتر است. (59)