و شما را چه شده، كه در راه خدا، و [در راه نجات] مردان و زنان و كودكانى كه (به دست ستمگران) تضعيف شدهاند، جنگ نمىكنيد؟! [همان] كسانى كه مىگويند:» [اى] پروردگار ما! از اين آبادى (مكه)، كه مردمش ستمگرند، ما را بيرون ببر؛ و از طرف خويش، براى ما سرپرست (و رهبر) ى تعيين فرما؛ و از جانب خويش، ياورى براى ما قرار ده. « (75) كسانى كه ايمان آوردهاند، در راه خدا جنگ مىكنند؛ و آنان كه كفر ورزيدند، در راه طغيانگر (ان و بتها) پيكار مىكنند. پس با ياران شيطان، پيكار كنيد؛ [چرا] كه نيرنگ شيطان، ضعيف است. (76) آيا نظر نمىكنى به سوى كسانى كه (در مكّه) به آنان گفته شد:» (فعلًا از جهاد) دست نگهداريد؛ و نماز را به پا داريد؛ و [مالياتِ] زكات بپردازيد. «و [لى] هنگامى كه (در مدينه) جنگ (و جهاد) بر آنان مقرر شد، بناگاه دستهاى از آنان، از مردم مىهراسيدند، همانند هراسيدن از خدا يا هراسيدن شديدتر. و گفتند:» [اى] پروردگار ما! چرا جنگ (و جهاد) را بر ما مقرّر داشتى؟! چرا (اين فرمان را از) ما تا سرآمد نزديكى تأخير نينداختى؟! « (به آنها) بگو:» كالاى دنيا، اندك است؛ و براى كسى كه خودنگهدار باشد (نعمتهاى) آخرت، بهتر است؛ و كمترين ستمى، به شما نخواهد شد. « (77) هر كجا باشيد، مرگ شما را در مىيابد؛ و اگر چه در برجهاى استوار [و مرتفع] باشيد. و اگر (پيشامد) خوبى به آن (ساده دلان يا منافق) ان در رسد، مىگويند:» اين، از طرف خداست. «و اگر (حادثه) بدى به آنان در رسد، مىگويند:» اين از جانب توست. «بگو:» همه [اينها] از طرف خداست. «و اين گروه را چه شده است كه به فهم عميق سخن نزديك نيستند؟! (78) هر چه از خوبى به تو مىرسد، پس از خداست؛ و هر چه از بدى به تو مىرسد، پس از خود توست. و تو را به رسالت براى مردم فرستاديم؛ و گواهى خدا (در اين باره) كافى است. (79)