و اگر (بر فرض) ما بر آنان مقرّر مىكرديم كه:» خودتان را بكشيد. «يا» از خانههايتان بيرون رويد. «جز اندكى از آنان بدان عمل نمىكردند. و اگر (بر فرض) آنان آنچه را كه بدان پند داده مىشدند، انجام مىدادند، حتماً برايشان بهتر و با ثباتتر بود. (66) و در اين صورت، حتماً از نزد خودمان پاداش بزرگى به آنان مىداديم. (67) و مسلماً آنان را به راهى راست، راهنمايى مىكرديم. (68) و كسانى كه خدا و فرستاده [اش] را اطاعت كنند، پس ايشان با كسانى، كه خدا به آنان نعمت داده، از پيامبران و راستگويان و شهيدان و شايستگان (همنشين) خواهند بود؛ و آنان چه نيكو رفيقانى هستند. (69) اين بخشش از [جانب] خداست؛ و آگاهى خدا (از حال بندگان) كافى است. (70) اى كسانى كه ايمان آوردهايد! آمادگىتان را (در برابر دشمن حفظ كنيد و اسلحهتان را) بر گيريد، و گروه گروه (براى جهاد) بسيج شويد، يا دستجمعى (براى كارزار) بسيج شويد. (71) و قطعاً در ميان شما، فردى (منافق) است كه كُندى به خرج مىدهد، و اگر مصيبتى به شما رسد، گويد:» بيقين خدا به من نعمت داد كه با آنان شهيد نشدم. (72) و اگر بخشش (و غنيمت) ى از جانب خدا به شما رسد، بيقين مىگويند:» اى كاش من با آنان بودم، و به كاميابى بزرگى نائل مىشدم! «گويا بين شما و بين او هيچ دوستىاى نبوده است. (73) و كسانى كه زندگى پست (دنيا) را با آخرت مبادله كردهاند، بايد در راه خدا بجنگند. و هر كس كه در راه خدا بجنگد، و كشته [و شهيد] شود يا پيروز گردد، پس در آينده پاداش بزرگى به او خواهيم داد. (74)